Η χθεσινή βραδιά στο κατάμεστο Θέατρο Άλσους ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που η τέχνη συναντά τη μνήμη και τη συγκίνηση. Η μουσικοθεατρική παράσταση «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα» ταξίδεψε το κοινό στην καρδιά της ελληνικής λαϊκής ψυχής, με οδηγό τη ζωή και το έργο του σπουδαίου Γιώργου Ζαμπέτα.

Η σκηνή μεταμορφώθηκε σε λαϊκή γειτονιά, γεμάτη χρώμα, ρυθμό και συναίσθημα. Το κοινό, όρθιο στο φινάλε, χειροκροτούσε με ενθουσιασμό, με τη φράση «Ο Ζαμπέτας ήταν εκεί» να συνοψίζει την εμπειρία. Δεν ήταν απλώς μια παράσταση, αλλά ένα ζωντανό πανηγύρι, με τραγούδια που όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει, γέλιο, δάκρυα και μια αυθεντικότητα που σπανίζει στο σημερινό θέατρο.

Η σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια κατάφερε να δώσει βάθος και ρυθμό σε μια αφήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την συγκίνηση. Το κείμενο, εμπνευσμένο από προσωπικές αφηγήσεις και ντοκουμέντα της οικογένειας Ζαμπέτα, ξετυλίγει με αμεσότητα τον βίο του μεγάλου καλλιτέχνη – χωρίς μελοδραματισμούς, με ειλικρίνεια και λαϊκότητα.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Ζαμπέτας “παρίσταται” στην παράσταση, όχι μέσω ηθοποιού, αλλά μέσα από αυθεντικά ηχητικά αποσπάσματα. Η φωνή του, οι ιστορίες του και οι αυτοσαρκαστικοί του σχολιασμοί πλαισιώνουν τη δράση με μοναδική τρυφερότητα.

Ο θίασος κινήθηκε με αμεσότητα και σκηνική χημεία: η Βίκυ Σταυροπούλου, ο Κώστας Κόκλας, ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, η Δανάη Μπάρκα, η Ελένη Καρακάση, ο Αντώνης Κρόμπας, ο Λευτέρης Ελευθερίου και η Χριστίνα Τσάφου απέδωσαν με πάθος και μέτρο τους χαρακτήρες, δημιουργώντας ένα σύνολο που σεβάστηκε απόλυτα την κληρονομιά του δημιουργού.

Η μουσική – με ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής – ανέδειξε τα τραγούδια του Ζαμπέτα όπως δεν τα έχουμε ξανακούσει. Από τα «Σταλιά σταλιά» και τον «Αράπη» μέχρι τα πιο σπάνια διαμάντια του, οι ερμηνείες ήταν αυθεντικές, χωρίς περιττές υπερβολές, με στόχο την επαφή και όχι την εντύπωση.

Οπτικοακουστικά στοιχεία, αποσπάσματα από παλιές ταινίες, τηλεοπτικές συνεντεύξεις και φωτογραφίες ενίσχυσαν το βιωματικό χαρακτήρα του έργου. Η παράσταση δεν λειτούργησε απλώς ως αφιέρωμα, αλλά ως μια σκηνική ανάσταση της εποχής του Ζαμπέτα, μέσα από τα μάτια όσων τον αγάπησαν.

Η συνολική εμπειρία ήταν βαθιά ανθρώπινη και απολύτως λαϊκή – ένα έργο που δεν προσπαθεί να εξιδανικεύσει τον καλλιτέχνη, αλλά να αναδείξει την αυθεντικότητά του: την τρυφερότητά του, την αλήθεια του, το γέλιο και την αίσθηση πως το μπουζούκι του έλεγε όσα δεν μπορούσε να πει με λόγια.

Η παράσταση θα συνεχιστεί έως τις 3 Αυγούστου, με ισχυρή πιθανότητα να προστεθούν νέες ημερομηνίες λόγω της τεράστιας επιτυχίας της. Για όσους δεν πρόλαβαν, αποτελεί μοναδική ευκαιρία να ζήσουν τη μαγεία ενός θεάματος που ενώνει τις γενιές και αποτίει φόρο τιμής σε έναν από τους πιο αυθεντικούς καλλιτέχνες που πέρασαν ποτέ από την ελληνική μουσική.