Πριν λίγους μήνες, ένας 36χρονος άντρας ξεκίνησε από τον Καθεδρικό Ναό της Κολωνίας με ένα σακίδιο στην πλάτη και έναν στόχο που σε πολλούς φάνταζε ακατόρθωτος: να φτάσει με τα πόδια μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Εβδομήντα εφτά μέρες αργότερα, έχοντας διασχίσει έξι χώρες και περίπου 2.400 χιλιόμετρα, ο Άκης —γνωστός στα social media ως Bulletproof Metamorphosis— στεκόταν μπροστά στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το ταξίδι του δεν ήταν απλώς μια αθλητική πρόκληση. Ήταν η προσωπική του νίκη απέναντι στους δαίμονές του, ένα βήμα-βήμα μανιφέστο ότι η αλλαγή είναι πάντα εφικτή, όσο μακριά κι αν φαίνεται ο δρόμος.

Η ιστορία του άγγιξε χιλιάδες ανθρώπους. Εκατομμύρια προβολές, δεκάδες χιλιάδες σχόλια και likes, δημοσιεύματα σε ελληνικά μέσα. Όχι επειδή ήταν εντυπωσιακή σε αριθμούς, αλλά επειδή ήταν αληθινή. Ο κόσμος δεν παρακολουθούσε απλώς έναν άνθρωπο να περπατάει, παρακολουθούσε κάποιον να ξαναχτίζει τον εαυτό του, σπιθαμή προς σπιθαμή, χιλιόμετρο με χιλιόμετρο μέρα με τη μέρα.

Το επόμενο βήμα

Τώρα ο Άκης ετοιμάζεται για κάτι πολύ μεγαλύτερο — και πολύ πιο βαθύ, εσωτερικό και συναισθηματικό. Η νέα αποστολή λέγεται «Ιστορικός Πόντος 2027» και δεν είναι απλώς η φυσική συνέχεια της πρώτης. Είναι μια αφιέρωση.

Η διαδρομή ξεκινά από το Μπατούμι, την παραθαλάσσια πόλη της Γεωργίας με το έντονο ποντιακό αποτύπωμα στην ιστορία της, και διασχίζει ολόκληρο τον ιστορικό Πόντο — τις ακτές του Εύξεινου Πόντου, τα ορεινά περάσματα που κάποτε διέσχισαν με πολύ διαφορετικές συνθήκες οι πρόγονοί μας. Προσκυνά στην ιστορική Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά κοντά στην Τραπεζούντα, εκεί όπου γεννήθηκε η πίστη που έμελλε να ταξιδέψει μαζί με τους ξεριζωμένους Πόντιους, και καταλήγει στη νέα Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά στο όρος Βέρμιο, κοντά στη Βέροια — εκεί όπου η ίδια αυτή πίστη ξαναβρήκε σπίτι. Περίπου 3.000 χιλιόμετρα, 90 έως 100 ημέρες, αποκλειστικά με τα πόδια.

Αυτή τη φορά ο Άκης δεν περπατάει μόνο για να νικήσει μια απόσταση ή απλά τους δαίμονές του. Θέλει, όπου είναι δυνατόν, να περάσει από κάποια από τα ίδια μονοπάτια που περπάτησαν οι ξεριζωμένοι Πόντιοι όταν αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω τους σπίτια, χωράφια, εκκλησιές, μια ολόκληρη ζωή. Να μπει, όσο γίνεται, στα παπούτσια των προπαππούδων τους. Όχι γιατί πιστεύει ότι μπορεί πραγματικά να νιώσει αυτό που ένιωσαν εκείνοι — κανείς δεν μπορεί, με άδειο σακίδιο και επιστροφή εξασφαλισμένη — αλλά γιατί κάποιες αποστάσεις πρέπει να περπατηθούν ξανά για να μη σβήσουν ποτέ εντελώς. Κάθε βήμα του σε εκείνα τα χώματα θα είναι μια σιωπηλή υπόκλιση σε όσους τα διέσχισαν κάτω από συνθήκες που κανείς δεν θα ήθελε να φανταστεί. Δεν είναι τυχαίο ότι επέλεξε να ενώσει τις δύο Παναγίες Σουμελά — την ιστορική και τη νέα — σαν να θέλει να δείξει, με το ίδιο του το σώμα, ότι η μνήμη μπορεί να μεταφερθεί, να ταξιδέψει, να ζήσει ξανά.

Μια πρόσκληση, όχι ένα αίτημα

Ένα εγχείρημα τέτοιου μεγέθους δεν σηκώνεται μόνο του. Χρειάζεται προετοιμασία μηνών, εξοπλισμό, κινηματογραφική καταγραφή, κάποιες φορές και μια ομάδα υποστήριξης στα πιο απαιτητικά κομμάτια της διαδρομής. Ο Άκης έχει ήδη ετοιμάσει τα πάντα με λεπτομέρεια — αυτό που χρειάζεται τώρα είναι λίγη βοήθεια για να γίνει το εγχείρημα αυτό που αξίζει να γίνει.

Ο Άκης δεν αγκάλιασε αυτή την ιστορία σαν ξένη, τη ζει σαν κάτι που του ανήκει, και τώρα ετοιμάζεται να τη φορέσει στο σώμα του, βήμα το βήμα.

Ξέρουμε πόσο ζωντανή παραμένει αυτή η μνήμη, όπου κι αν βρίσκονται σήμερα οι άνθρωποι που την κρατούν, μακριά από τη γη των προγόνων τους. Κάπου εκεί, σε κάποιο τραπέζι, σε κάποια συζήτηση, ζουν ακόμα οι ιστορίες, τα τραγούδια, τα ονόματα χωριών που δεν υπάρχουν πια σε κανέναν χάρτη, παρά μόνο στη μνήμη. Κάποιοι σύλλογοι και κοινότητες θα σταθούν, πιστεύουμε, δίπλα σε αυτή την προσπάθεια — με μια στήριξη, μια σύσταση, ή όποια άλλη μορφή βοήθειας μπορούν να προσφέρουν. Όποιος νιώσει, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, την ανάγκη να περπατήσει έστω συμβολικά μαζί με τον Άκη, μπορεί απλά να έρθει σε επαφή μαζί του. Χωρίς υποχρέωση. Απλώς μια ανοιχτή πόρτα.

ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!!!!!!

Ο δρόμος προς την Παναγία Σουμελά δεν είναι μόνο 3.000 χιλιόμετρα. Είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Κι όπως κάθε γέφυρα, χτίζεται καλύτερα όταν δεν την χτίζεις μόνος.