Η iστορία πίσω από το eμβληματικό «One Way or Another» των Blondie

Το φθινόπωρο του 1978, η παγκόσμια μουσική σκηνή θα άλλαζε ριζικά με την κυκλοφορία του τρίτου άλμπουμ των Blondie, με τίτλο «Parallel Lines». Ο δίσκος αυτός όχι μόνο καθιέρωσε το συγκρότημα, αλλά χάρισε στην ιστορία του rock και της new wave μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια όλων των εποχών. Ανάμεσα σε αυτά, ξεχωρίζει το «One Way or Another», ένα τραγούδι με ακαταμάχητο ρυθμό, του οποίου όμως οι στίχοι κρύβουν μια άκρως ανησυχητική, αληθινή ιστορία.

Η γέννηση της μουσικής και η ψυχεδελική έμπνευση

Αν και το κομμάτι ταυτίστηκε απόλυτα με την ερμηνεία της Ντέμπι Χάρι (Debbie Harry), η μουσική του βάση ανήκει στον μπασίστα του συγκροτήματος, Νάιτζελ Χάρισον. Ο ίδιος είχε αποκαλύψει πως η αρχική σύνθεση είχε έναν έντονο ψυχεδελικό χαρακτήρα.

Όταν την παρουσίασε στον πληκτρά της μπάντας, Τζίμι Ντέστρι, εκείνος ενθουσιάστηκε. Το συγκρότημα άρχισε να δουλεύει και να εξελίσσει το κομμάτι κατά τη διάρκεια των περιοδειών του, ενώ το χαοτικό και δυναμικό φινάλε του τραγουδιού ήταν μια ιδέα του παραγωγού τους, Μάικ Τσάπμαν, που απογείωσε την ενέργειά του.

Από το New Jersey στην καταδίωξη: Το βίωμα της Ντέμπι Χάρι

Πίσω από τον ρυθμικό δυναμισμό του «One Way or Another», κρύβεται η τραυματική εμπειρία της νεαρής, τότε, Ντέμπι Χάρι. Το 1973, πέντε χρόνια πριν από την κυκλοφορία του τραγουδιού, η Χάρι ήταν μέλος του σχήματος «The Stilettos».

Σύμφωνα με μαρτυρίες της τότε συναδέλφου της, Έλντα Τζεντίλ, η Ντέμπι είχε συνάψει σχέση με έναν άνδρα, ο οποίος μετά τον χωρισμό τους ανέπτυξε μια εμμονική και άκρως απειλητική συμπεριφορά. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος την παρενοχλούσε διαρκώς, την ακολουθούσε σε κάθε της βήμα και την κατασκοπούσε. Η κατάσταση έγινε τόσο επικίνδυνη και τρομακτική για την τραγούστρια και τον περίγυρό της, που η Χάρι αναγκάστηκε τελικά να εγκαταλείψει το Νιού Τζέρσεϊ και να μετακομίσει για να σωθεί.

Το χιούμορ ως μηχανισμός επιβίωσης

Η ίδια η Ντέμπι Χάρι επιβεβαίωσε επίσημα σε μετέπειτα συνεντεύξεις της ότι το κομμάτι γράφτηκε για τον stalker που είχε γίνει ο εφιάλτης της. Παρά το γεγονός ότι η αφετηρία του τραγουδιού ήταν μια σκοτεινή και αρνητική εμπειρία, η Χάρι επέλεξε συνειδητά να δώσει στους στίχους μια δόση ειρωνείας και ελαφρότητας.

Όπως εξήγησε η ίδια, η προσέγγιση αυτή λειτούργησε ως ένας προσωπικός μηχανισμός άμυνας και επιβίωσης. Μετατρέποντας τον φόβο σε τέχνη, κατάφερε να αποστασιοποιηθεί από το γεγονός, να το ξεπεράσει και να προχωρήσει μπροστά. Αυτή ακριβώς η ωμότητα, σε συνδυασμό με την ανάγκη για απελευθέρωση, έκανε το τραγούδι απόλυτα διαχρονικό, επιτρέποντας σε εκατομμύρια ακροατές να ταυτιστούν με τη δυναμική του.