Οπαδική βία στην Ελλάδα: Πολλοί οι νεκροί – Την 1η Φεβρουαρίου σπάει η σιωπή !!!!

Γράφει ο “Αιθεροβάμων”

Η ιστορία της οπαδικής βίας στην Ελλάδα είναι μια αιματοβαμμένη λίστα που ξεκινά το 1983 και φτάνει μέχρι σήμερα. Από τον Άρη Δημητριάδη στον Άλκη Καμπανό και από εκεί στον Μάριο Ρούμπη (5.11.2025), ο κύκλος του αίματος δεν λέει να κλείσει.

Όμως, την 1η Φεβρουαρίου 2026, τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία που συγκλόνισε το πανελλήνιο, η Θεσσαλονίκη δίνει το σύνθημα για μια εθνική αντεπίθεση ανθρωπιάς. Δεν είναι απλώς ένας αγώνας δρόμου, είναι μια κραυγή επιβίωσης που πρέπει να ακουστεί από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη.

Η “Μαύρη λίστα” που πρέπει να σταματήσει ΕΔΩ!!!!

Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε αν δεν θυμόμαστε. Η λίστα των θυμάτων οπαδικής βίας δεν είναι στατιστική, είναι η αποτυχία μας ως κοινωνία.

Η ενσωμάτωση του Μάριου Ρούμπη στη θλιβερή λίστα των θυμάτων, ειδικά με την ημερομηνία της 5ης Νοεμβρίου 2025, υπογραμμίζει την παταγώδη αποτυχία μας. Η κοινωνική μας αδιαφορία είναι ο «σιωπηλός συνεργός» σε κάθε δολοφονία.

1983: Άρης Δημητριάδης
1986: Χαράλαμπος Μπλιώνας
1991: Γιώργος Παναγιώτου
1991: Ευθύμιος Λιάκας & Κώστας Ντόλιας
1995: Γιώργος Καρνέζης
2007: Μιχάλης Φιλόπουλος
2011: Γιάννης Ρουσάκης
2014: Κώστας Κατσούλης
2017: Νάσος Κωνσταντίνου
2020: Τόσκο Μποζατζίσκι

Άλκης Καμπανός (2022): Η κραυγή που μας ξύπνησε.
Μιχάλης Κατσουρής & Γιώργος Λυγγερίδης (2023): Η απόδειξη ότι η βία καλπάζει.
Μάριος Ρούμπης (2025): Το τελευταίο όνομα που μας αναγκάζει να δράσουμε ΤΩΡΑ.

Η 1η Φεβρουαρίου επίσημα πλέον “Πανελλήνια ημέρα φιλάθλου”

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η Δομή «Εις το Όνομα του Άλκη», με τις συνεχείς και ουσιαστικές της παρεμβάσεις, κατάφερε να μετατρέψει τον πόνο σε θεσμική πράξη.
Χάρη στις κινήσεις και τη διαρκή πίεσή της, η 1η Φεβρουαρίου καθιερώθηκε επίσημα ως “Πανελλήνια ημέρα φιλάθλου”, μια απόφαση που για πρώτη φορά πέρασε παμψηφεί από την Ελληνική Βουλή.
Μια ημέρα μνήμης, ευθύνης και δράσης — όχι απλώς για να θυμόμαστε, αλλά για να δεσμευόμαστε ότι αυτό το σκοτάδι δεν θα γίνει ξανά κανονικότητα.

Η απόσταση από τη σιωπή ως την πράξη είναι μόνο μερικά βήματα. Τι θα συνέβαινε αν την ίδια ώρα, σε κάθε πόλη, γινόμασταν μια γροθιά;

Ίσως, λοιπόν, η φετινή 1η Φεβρουαρίου να είναι η ευκαιρία που ψάχναμε για να αποδείξουμε ότι η μνήμη δεν περιορίζεται στα όρια μιας πόλης. Ας αναλογιστούμε: τι θα συνέβαινε αν αν για μια φορά αφήναμε τα ταμπού και τους φόβους κλειδωμένα στις ντουλάπες και γεμίζαμε τους δρόμους με τα χρώματα των ομάδων μας, αποδεικνύοντας ότι μπορούμε να περπατάμε δίπλα-δίπλα χωρίς το χρώμα της φανέλας να γίνεται στόχος;

Το ερώτημα που μένει είναι αν αντέχουμε να παραμείνουμε απλοί παρατηρητές για άλλη μια χρονιά. Θα είμαστε πάλι όλοι εκεί;

Μια τέτοια κίνηση δεν χρειάζεται μεγάλες προετοιμασίες, παρά μόνο τη θέληση να βγούμε από την παθητικότητα. Ας είναι για αρχή, την Κυριακή 1η Φεβρουαρίου στις 11 το πρωί, μια απλή συγκέντρωση στην πλατεία του χωριού ή ένας συμβολικός περίπατος, βρε αδερφέ.

Και επειδή ο σωστός συντονισμός είναι αυτός που δίνει ισχύ στο μήνυμα, είμαι σίγουρος πως για όποιον νιώσει την ανάγκη να οργανώσει κάτι στην περιοχή του, η Δομή “Εις το όνομα του Άλκη” θα σταθεί αρωγός, έτοιμη να προσφέρει κάθε οργανωτική βοήθεια και καθοδήγηση. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να το κάνουμε, αλλά αν αντέχουμε να παραμείνουμε απλοί θεατές για άλλη μια χρονιά. Θα είμαστε όλοι εκεί;