Η Hellas Μονάχου και ο Ιορδάνης Τερτιρόγλου διοργάνωσαν ένα τουρνουά ποδοσφαίρου στη μνήμη του Σωκράτη Ευαγγέλου, του νεαρού ποδοσφαιριστή που έφυγε ξαφνικά από καρδιά. Οκτώ ομάδες, δεκάδες παιχνίδια και μια ποδοσφαιρική κοινότητα που ξαναβρέθηκε κάτω από τον ίδιο ουρανό.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, στους αγωνιστικούς χώρους της Hellas, ο ελληνισμός του Μονάχου ξαναβρήκε κάτι που είχε καιρό να νιώσει: τη χαρά μιας κοινής γιορτής γύρω από μια μπάλα. Οκτώ ομάδες —καφενεία, μπαρ, φυσιοθεραπευτήρια, παρέες φίλων— μαζεύτηκαν για να παίξουν, αλλά κυρίως για να θυμηθούν έναν άνθρωπο: τον Σωκράτη Ευαγγέλου.

Ο Σωκράτης είχε έρθει πρόσφατα στη Γερμανία από την Ελλάδα, όπου είχε αγωνιστεί σε υψηλές κατηγορίες, στον Εργοτέλη. Στο Μόναχο βρήκε σπίτι στη Hellas, όπου βοήθησε τόσο ποδοσφαιρικά όσο και ανθρώπινα. Όσοι τον θυμούνται μιλούν για έναν πάντα χαμογελαστό, πρόσχαρο νέο, αγαπητό σε όλους όσους τον γνώρισαν, ακόμη κι αν το διάστημα που πρόλαβε να ζήσει εδώ ήταν σύντομο. Έφυγε ξαφνικά από καρδιά, αφήνοντας πίσω μια κοινότητα σοκαρισμένη και μια ανάγκη: να μη σβήσει η μνήμη του.

Από εκεί γεννήθηκε η ιδέα του τουρνουά. Ο Ιορδάνης Τερτιρόγλου, συνδιοργανωτής μαζί με τη Ηellas, θυμήθηκε μια παράδοση που ο ίδιος είχε κρατήσει ζωντανή πριν από περίπου μία δεκαετία, όταν το ετήσιο τουρνουά της Hellas μάζευε ακόμη και είκοσι ομάδες και 600-700 κόσμο στο γήπεδο. Όταν σταμάτησε, ο κόσμος συνέχισε να ρωτά χρόνια μετά πότε θα ξαναγίνει. Φέτος βρέθηκε η αφορμή —όχι εύκολη, αλλά αναγκαία— να ξαναζωντανέψει, στο όνομα του Σωκράτη. Στόχος της διοργάνωσης ήταν και η συγκέντρωση χρημάτων για την αγορά ενός φορητού απινιδωτή, που θα σταλεί στο χωριό του παιδιού στην Ελλάδα.

Μια διοργάνωση φτιαγμένη βιαστικά, αλλά με καρδιά

Ο χρόνος προετοιμασίας ήταν λιγοστός. Η ανακοίνωση έγινε μόλις τον Μάιο, η ημερομηνία άλλαξε στην πορεία και το εγχείρημα δυσκόλεψε ακόμη περισσότερο από το γνωστό πρόβλημα κάθε ελληνικής ομάδας στο Μόναχο: την έλλειψη γηπέδων. Οι διοργανωτές έπρεπε να κλείσουν χώρο νωρίς, πριν αρχίσουν τα κανονικά πρωταθλήματα και πριν αδειάσει η πόλη από κόσμο που φεύγει διακοπές. Παρ’ όλα αυτά, το τουρνουά έγινε, και ο ίδιος ο Τερτιρόγλου το χαρακτηρίζει από τα πιο ήρεμα που έχει διοργανώσει: καμία ένταση, μόνο υγιής ανταγωνισμός και σεβασμός ανάμεσα σε ομάδες που, ας μην ξεχνάμε, γνωρίζονται όλες μεταξύ τους.

Στο γήπεδο βρέθηκαν μαζί γενιές: από παίκτες δεκαέξι ετών μέχρι τον θρυλικό πλέον Οδυσσέα, ο οποίος στα 65-66 του χρόνια αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας —και μάλιστα καλά— αφήνοντας όλους με το στόμα ανοιχτό. Ήταν, όπως λέει ο ίδιος ο διοργανωτής, μια καλοκαιρινή γιορτή για μικρούς και μεγάλους, με σουβλάκι, cocktail, μουσική και χώρο παιχνιδιού για τα παιδιά. Μια από τις οκτώ ομάδες, μάλιστα, δημιουργήθηκε αποκλειστικά από φίλους του Σωκράτη, για το Σωκράτη μόνο και μόνο για να είναι εκεί και να συμμετέχουν σε αυτό που έγινε στο όνομά του.

Το αθλητικό κομμάτι

Οι οκτώ ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των τεσσάρων, με αγώνες διάρκειας δεκαπέντε λεπτών. Μετά τη φάση ομίλων ακολούθησαν προημιτελικοί, αγώνες κατάταξης, ημιτελικοί, μικρός και μεγάλος τελικός — συνολικά περίπου είκοσι οκτώ παιχνίδια, με έναν μάλιστα να κρίνεται στα πέναλτι. Στον τελικό, το Καφεπωλείο επικράτησε 3-1 της Κορφού και στέφθηκε πρωταθλητής του τουρνουά «Σωκράτης Ευαγγέλου». Την τρίτη θέση πήρε η Pink Panthers, νικώντας την ομάδα του Live 2-0, ενώ στην πέμπτη θέση βρέθηκε η Vault και στην έκτη η Birokilies. Ακολούθησαν Loco και Allguth United

Αναλυτικά η τελική κατάταξη:

Το μήνυμα πίσω από το σκορ

Πέρα από τα αποτελέσματα, ο Ιορδάνης δεν έκρυψε στη συζήτησή μας μια βαθύτερη ανησυχία: τα ελληνικά αθλητικά σωματεία του Μονάχου δουλεύουν σχεδόν αποκλειστικά μέσω εθελοντισμού, χωρίς σταθερούς χώρους προπόνησης και αγώνων, αναγκασμένα συχνά να πληρώνουν ακριβά για γήπεδα που ανήκουν σε γερμανικά σωματεία. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη Hellas, αλλά όλες τις ελληνικές ομάδες της πόλης —Ηρακλής, Πόντος, Εθνικός και άλλες— και κρατά μακριά ταλέντο που θα μπορούσε να στηρίξει τον ελληνικό αθλητισμό στη Γερμανία.

Το αίτημά του είναι απλό και ειλικρινές: μεγαλύτερη στήριξη από τον ίδιο τον ελληνισμό, όχι απαραίτητα με μεγάλα ποσά, αλλά με παρουσία —στο γήπεδο, στις εκδηλώσεις, στους χορούς— και με τη μικρή, συμβολική συνδρομή που κρατά όρθιους τους συλλόγους. H Οργάνωση, τονίζει, δεν διαφέρει σε τίποτα από μια γερμανική, αυτό που λείπει είναι ο χώρος και η σταθερή στήριξη μιας κοινότητας που, όπως λέει, έχει ανάγκη να θυμάται πως είναι ενωμένη.

Το τουρνουά «Σωκράτης Ευαγγέλου» έκλεισε με μια υπόσχεση: να ξαναγίνει, και να γίνεται κάθε χρόνο καλύτερα. Για τον Τερτιρόγλου και τη Hellas Μονάχου, δεν ήταν απλώς ένα αθλητικό γεγονός. Ηταν ένας τρόπος να μείνει ζωντανή η μνήμη ενός παιδιού που, όσο λίγο κι αν πρόλαβε να ζήσει στο Μόναχο, κατάφερε να αφήσει το χαμόγελό του σε όλους όσους το γνώρισαν.