Σε μια εκτενή και αποκαλυπτική συζήτηση, ο Πόλυς Κάλλης, ο άνθρωπος που έχει ταυτίσει το όνομά του με την ελληνική διασκέδαση στη Βαυαρία, ξετυλίγει το κουβάρι μιας πορείας 40 ετών. Από το 1986 μέχρι σήμερα, ο Πόλυς δεν υπήρξε απλώς ένας μουσικός, αλλά ένας παρατηρητής της κοινωνικής αλλαγής της ομογένειας.

Από τα “Παιδιά του Μονάχου” στην καθιέρωση

Όλα ξεκίνησαν το 1986. Μια παρέα φίλων από το γυμνάσιο, ανάμεσά τους ο Χρήστος Ιγνατιάδης και ο Δημήτρης Πράσινος, αποφάσισαν να φτιάξουν ένα σχήμα: “Τα Παιδιά του Μονάχου”.

“Ο Πόλυς έγινε μπασίστας αναγκαστικά,” διηγείται γελώντας, * “όταν ο Γερμανός μπασίστας του γκρουπ αποχώρησε. Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η ωραία εμπειρία που κρατάει τέσσερις δεκαετίες.”*

Έκτοτε, έχει περάσει από όλη τη μουσική γκάμα: μπουζούκια, ρεμπετάδικα, ταβέρνες και χορευτικές εκδηλώσεις συλλόγων. Για τον ίδιο, το Μόναχο υπήρξε μια “μεγάλη σχολή”, ειδικά μετά το πέρασμά του από την επαγγελματική σκηνή της Ελλάδας που του χάρισε τεράστια εμπειρία.

Ο μουσικός ως “ψυχοθεραπευτής”

Για τον Πόλυ Κάλλη, ο ρόλος του καλλιτέχνη στη νύχτα είναι βαθιά ανθρωποκεντρικός. Αυτοπροσδιορίζεται ως “Multi-tasking Entertainer” και εξηγεί πως ο μουσικός λειτουργεί συχνά ως ψυχολόγος για τον πελάτη.

• Επιθυμία vs Παραγγελία: “Πάντα λέω επιθυμία και όχι παραγγελία. Η επιθυμία είναι αυτό που έχει ανάγκη να ακούσει κάποιος για να ξεχαστεί, να απαλύνει την καθημερινότητά του.”
• Το Χειροκρότημα: Είναι η μοναδική τροφή και “θεραπεία” του καλλιτέχνη, το αντίδωρο στην ενέργεια που καταθέτει στο πάλκο.

Η κρίση στη διασκέδαση και το “Κρίμα” των μεγάλων συναυλιών

Ο Πόλυς δεν διστάζει να ασκήσει κριτική στα κακώς κείμενα της εποχής. Σχολιάζοντας τις ακριβές παραγωγές και τις “μεγάλες” συναυλίες, θέτει έναν καίριο προβληματισμό για το κόστος:

“Είναι κρίμα να πληρώνεις 190 ευρώ για να είσαι στην πρώτη σειρά και να βλέπεις τη μισή βραδιά τον μπροστινό σου όρθιο με ένα κινητό, ή 50 ευρώ για να βλέπεις τον καλλιτέχνη από γιγαντοοθόνη στα 100 μέτρα. Υπάρχουν μικρές, ποιοτικές τοπικές συναυλίες με 15-20 ευρώ που είναι ‘βιταμίνη’ για την ψυχή και ο κόσμος πρέπει να τις στηρίξει.”

Το μέλλον της ελληνικής μουσικής στο Μόναχο

Παρατηρώντας την πόλη από το 1997, ο Πόλυς βλέπει μια φθίνουσα πορεία. Το Μόναχο, από “Μητρόπολη της διασκέδασης στην Ευρώπη”, έχει μετατραπεί σε μια πόλη όπου η ζωντανή μουσική δίνει τη θέση της στην “κονσέρβα” (DJ) και οι ταβέρνες με live σχήματα μετριούνται πλέον στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Η έλλειψη πολιτιστικής συνείδησης από τους φορείς και η οικονομική πίεση έχουν αλλάξει τον τρόπο που διασκεδάζει ο Έλληνας του εξωτερικού. “Η καθημερινότητα πλέον μας έχει κατακρημνίσει. Ο κόσμος έχει χάσει την κοινωνική επαφή,” τονίζει με ανησυχία.

12 Μαρτίου 2028: Η “Τελευταία Νότα”

Η πιο σημαντική στιγμή της συνέντευξης είναι η προαναγγελία του τέλους της επαγγελματικής του πορείας στη νύχτα. Ο Πόλυς Κάλλης έχει ορίσει μια συγκεκριμένη ημερομηνία: 12 Μαρτίου 2028.

• Γιατί τότε; Συμπληρώνει ακριβώς 40 χρόνια επαγγελματικής πορείας.
• Τι ακολουθεί; Δεν εγκαταλείπει τη μουσική, αλλά τη “νύχτα” όπως την ξέρουμε. Σχεδιάζει μια μουσική αναδρομή με τίτλο “Η Τελευταία Νότα” και στρέφεται σε πιο ποιοτικά projects, όπως θεατρικομουσικές παραστάσεις (σε συνεργασία με τη Ντίνα) και επιλεγμένες συναυλίες.

Μια ευχή για την ομογένεια

Κλείνοντας, ο Πόλυς Κάλλης αφήνει μια ευχή-έκκληση: Να στηριχθεί ο Έλληνας μουσικός του Μονάχου. Από τους φορείς, τους συλλόγους και τους εστιάτορες, ώστε η ελληνική μουσική σκηνή να μην σβήσει, αλλά να συνεχίσει να προσφέρει αυτό που ξέρει καλύτερα: ψυχοθεραπεία μέσα από τη μελωδία.

Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη την συνέντευξη εδω: