Γράφει ο Fytilidis

Σήμερα, 21 Σεπτεμβρίου, γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης. Όμορφα λόγια θα ακουστούν, περιστέρια θα απελευθερωθούν συμβολικά, και οι ηγέτες θα μιλήσουν για έναν κόσμο χωρίς βία. Κι όμως, όσο πιο δυνατά ηχεί αυτή η ρητορική, τόσο πιο έντονα αναδύεται η υποκρισία της.

Γιατί πώς να μιλήσουμε για ειρήνη, όταν στην Παλαιστίνη, και ιδιαίτερα στη Γάζα, οι άνθρωποι ζουν καθημερινά κάτω από αποκλεισμούς, βομβαρδισμούς και την απελπισία της απώλειας; Όταν μια ολόκληρη γενιά μεγαλώνει χωρίς ελπίδα για το αύριο;

Πώς να μιλήσουμε για ειρήνη, όταν η Αφρική, πλούσια σε ορυκτά όπως το κοβάλτιο του Κονγκό ή το πετρέλαιο της Νιγηρίας, συνεχίζει να στενάζει από πείνα, δίψα και έλλειψη φαρμάκων; Μια ήπειρος που θα μπορούσε να ευημερεί, αλλά παραμένει φυλακισμένη στη φτώχεια, γιατί άλλοι αποφασίζουν να πλουτίζουν εις βάρος της.

Πώς να μιλήσουμε για ειρήνη, όταν η Ουκρανία παραμένει πεδίο μαχών, με εκατομμύρια ανθρώπους ξεριζωμένους από τα σπίτια τους και μια κοινωνία που ματώνει καθημερινά; Κι όλα αυτά, ενώ γύρω από την τραγωδία τους ξεδιπλώνονται μεγάλα παιχνίδια στον βωμό των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη τούτου.

Η ειρήνη δεν είναι γιορτή της μιας μέρας. Δεν είναι φωτογραφίες, δηλώσεις και συμβολισμοί. Η ειρήνη είναι δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη. Είναι να μην πεινάει κανένα παιδί στην Αφρική, να μην μεγαλώνει κανένα παιδί στην Παλαιστίνη μέσα στα ερείπια, να μην ξεριζώνεται καμία οικογένεια από τη γη της στην Ουκρανία.

Αν η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης θέλει να έχει νόημα, πρέπει να μας βάζει μπροστά σε έναν καθρέφτη. Όχι για να χειροκροτούμε τους εαυτούς μας, αλλά για να αναμετρηθούμε με τις ευθύνες μας. Γιατί η ειρήνη δεν χαρίζεται· χτίζεται. Και μόνο όταν χτιστεί πάνω στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη, θα πάψει να είναι μια ευχή και θα γίνει μια πραγματικότητα για όλους.

Η ειρήνη δεν επιτυγχάνεται φωνάζοντας «ειρήνη».

Ναπολέων Βοναπάρτης (1769-1821)