Το 0-3 από τη Δανία δεν ήταν απλώς ένα αποτέλεσμα. Ήταν ένας καθρέφτης. Μια βραδιά που μας έδειξε, με τον πιο σκληρό τρόπο, πόσο μακρύς είναι ο δρόμος για να φτάσουμε εκεί που ονειρευόμαστε. Οι Δανοί ήρθαν στο «Γ. Καραϊσκάκης» με την αυτοπεποίθηση ομάδας που ξέρει ποια είναι, πού στοχεύει και πώς θα το πετύχει. Ήταν πειθαρχημένοι, αλάνθαστοι και έτοιμοι να τιμωρήσουν κάθε λάθος. Κι εμείς, παρ’ όλο το ταλέντο και την όρεξη, δεν είχαμε το ίδιο επίπεδο εμπειρίας και σταθερότητας. Το αποτέλεσμα ήταν δίκαιο, αλλά δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή.

Αυτή η Εθνική δεν είναι «χαμένη υπόθεση». Είναι μια ομάδα που ακόμα χτίζει χαρακτήρα. Μια ομάδα που μόλις λίγες εβδομάδες πριν μας έκανε να χαμογελάμε με το διπλό στη Γλασκώβη. Το χθεσινό βράδυ ήταν η άλλη πλευρά του νομίσματος: η στιγμή που ο ενθουσιασμός συναντά την πραγματικότητα. Κι όμως, αυτή ακριβώς είναι η μαγεία του ταξιδιού. Χωρίς αυτές τις στιγμές, δεν μπορείς να μεγαλώσεις.

Σκεφτείτε την Εθνική σαν μια προνύμφη μέσα στο κουκούλι του, χωρίς φτερά, χωρίς δύναμη να πετάξει. Εκεί μέσα, όμως, χτίζεται η αντοχή, η εμπειρία και το πάθος. Χωρίς αυτό το δύσκολο στάδιο, δεν υπάρχει πεταλούδα. Το ίδιο και για την ομάδα: χρειάζονται τέτοιες βραδιές για να αποκτήσει σκληράδα, πειθαρχία και στρατηγική.

Οι παίκτες είναι νεαροί, γεμάτοι ενέργεια και όνειρα. Κι αυτά τα όνειρα δεν χάνονται με μια βαριά ήττα. Αντίθετα, δυναμώνουν. Οι επόμενες μάχες σε Γλασκώβη και Κοπεγχάγη θα είναι οι αληθινές δοκιμασίες χαρακτήρα. Εκεί θα φανεί αν αυτό το μάθημα έπιασε τόπο.

Κι αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε, είναι ότι αυτή η ομάδα έχει ψυχή. Έχει ταλέντο. Και έχει χρόνο. Το Μουντιάλ δεν κρίνεται σε ένα παιχνίδι. Κρίνεται στη διαδρομή. Και αυτή η διαδρομή, όσο δύσκολη κι αν είναι, μπορεί να μας χαρίσει μια ομάδα που θα μας κάνει περήφανους για πολλά χρόνια.

Γιατί έτσι γράφονται οι πιο όμορφες ιστορίες: ξεκινώντας από το σκοτάδι του κουκουλιού, μέχρι τη στιγμή που θα ανοίξουν τα φτερά.