
Η Ελληνική γλώσσα ως φάρος του παγκόσμιου πνεύματος: Από τον Όμηρο στον Σολωμό
9 Φεβρουαρίου, 2026Επίσημα εγκαίνια για το νέο σχολικό συγκρότημα στο Μόναχο: Ένα ορόσημο με απουσίες και ερωτηματικά.

ΜΟΝΑΧΟ – Μια σημαντική σελίδα για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στη Βαυαρία γράφτηκε σήμερα, με την επίσημη τελετή εγκαινίων του νέου σχολικού κτηρίου που φιλοξενεί το 4ο Δημοτικό Σχολείο «Αριστοτέλης» και το 1ο Γυμνάσιο Μονάχου. Παρά τη χαρά για τη νέα στέγη, η οργάνωση της εκδήλωσης άφησε μια αίσθηση του «ημιτελούς» λόγω σημαντικών απουσιών.
Η τελετή και οι παρευρισκόμενοι

Ο καθιερωμένος αγιασμός τελέστηκε από τον Αρχιερατικό επίτροπο Βαυαρίας, πρωτοπρεσβύτερο Πέτρο Κλιτς, ο οποίος ευλόγησε τη νέα αρχή των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Η ελληνική πολιτεία εκπροσωπήθηκε σε υψηλό επίπεδο, υπογραμμίζοντας τη βαρύτητα του έργου για την ομογένεια. Στην τελετή παρέστησαν:
- Ο Υφυπουργός Παιδείας, κ. Βλάσης.
- Ο Πρέσβης της Ελλάδας στη Γερμανία, κ. Αλέξανδρος Παπαϊωάννου.
- Ο Γενικός Πρόξενος στο Μόναχο, κ. Κωνσταντίνος Κοδέλλας.
- Ο Συντονιστής Εκπαίδευσης, κ. Παρασκευάς Αθανασίου.
Το κενό στην εκπροσώπηση

Ενώ η εκδήλωση κύλησε σε κλίμα συγκίνησης, δεν πέρασε απαρατήρητο το γεγονός ότι από τη λίστα των προσκεκλημένων έλειπαν πρόσωπα και φορείς που συνδέθηκαν άρρηκτα με την υλοποίηση αυτού του στόχου. Σύμφωνα με πληροφορίες του σταθμού μας, η απουσία επίσημων προσκλήσεων στέρησε τη δυνατότητα σε θεσμικούς αντιπροσώπους της πόλης να παραστούν στη γιορτή.
Παράλληλα, έντονη ήταν η συζήτηση για την απουσία των γονέων και των συλλογικών τους οργάνων. Πρόκειται για τους ανθρώπους που επί χρόνια πρωτοστάτησαν στον αγώνα για τη στέγαση της σχολικής κοινότητας. Η μη συμπερίληψή τους στην επίσημη τελετή σχολιάστηκε ως μια παράλειψη που δεν συνάδει με τη συλλογική προσπάθεια που προηγήθηκε.

Μια νέα αρχή
Παρά τις όποιες οργανωτικές αστοχίες, η ουσία παραμένει: Οι μαθητές του Μονάχου έχουν πλέον στη διάθεσή τους ένα σύγχρονο και αντάξιο των προσδοκιών τους σχολικό περιβάλλον. Το νέο κτήριο είναι πλέον γεγονός και αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία θα οικοδομηθεί το μέλλον της ελληνικής παιδείας στην περιοχή.

Και πριν ακόμη τα φώτα της σημερινής γιορτής σβήσουν, μένει ως υπενθύμιση η ανάγκη για μια ευρύτερη αναγνώριση όλων όσοι συνέβαλαν σε αυτή την επιτυχία. Ίσως η σημερινή ημέρα να ήταν η ιδανική ευκαιρία αναγνώρισης και εκτίμησης στους γονείς, αυτούς αφανείς υποστηρικτές, και τόσους άλλους που με τον αγώνα τους κράτησαν ζωντανό το όραμα του νέου σχολικού κτηρίου. Σε μια τόσο ιστορική στιγμή, η έμπρακτη αναγνώριση εκείνων που προσέφεραν τα μέγιστα αποτελεί πάντα την καλύτερη βάση για μελλοντική συνεργασία για το καλό των παιδιών και των σχολείων.


