Υπάρχουν ταινίες που σε κάνουν να γελάς, και υπάρχουν ταινίες που, ενώ σε κάνουν να γελάς, καταφέρνουν ταυτόχρονα να σου αφήσουν κάτι βαθύτερο, κάτι που μένει πολύ αφότου έχουν σβήσει οι τίτλοι τέλους. Η γερμανική “Das gewisse Etwas” ανήκει σε αυτή τη δεύτερη, σπανιότερη κατηγορία.

Σε σκηνοθεσία του Marc Rothemund και σενάριο της Murmel Clausen, πρόκειται για το γερμανικό remake του γαλλικού φαινομένου “Un P’tit Truc en Plus”, μιας ταινίας που στη χώρα καταγωγής της τράβηξε σχεδόν 11 εκατομμύρια θεατές στις αίθουσες — ένα νούμερο που από μόνο του λέει πολλά για το πόσο βαθιά άγγιξε κόσμο κάθε ηλικίας και υπόβαθρου. Η ιστορία ξεκινά σαν κλασική κωμωδία καταδίωξης: ένας πατέρας και ο γιος του (Florian Lukas και Max von der Groeben) ξεφεύγουν από την αστυνομία μετά από μια κλοπή κοσμημάτων και, σε μια απόγνωση, κρύβονται ανάμεσα σε μια ομάδα νέων ανθρώπων με αναπηρία που ετοιμάζονται για ένα καλοκαιρινό ταξίδι κατασκήνωσης. Παριστάνουν τον απόντα συνταξιδιώτη και τον συνοδό του — μια κάλυψη που φαίνεται τέλεια, όσο δεν έχει ακόμα αρχίσει το ταξίδι.

Όσο όμως προχωρά η διαδρομή, κάτι αλλάζει. Η κωμωδία δεν εξαφανίζεται, αλλά αρχίζει να αποκτά χρώμα και βάθος που κανείς δεν περίμενε στην αρχή. Γιατί η ταινία δεν μιλάει απλώς για δύο απατεώνες που προσπαθούν να μη γίνουν αντιληπτοί. Μιλάει, στην ουσία της, για την πιο ανιδιοτελή μορφή αγάπης που μπορεί να υπάρξει, την αγάπη που δίνεται χωρίς καμία προσδοκία ανταπόδοσης, από ανθρώπους που η κοινωνία συχνά υποτιμά ή αγνοεί. Νέοι άνθρωποι με τρισωμία 21 (σύνδρομο Down) αποδεικνύονται, σκηνή με σκηνή, ικανοί να αγαπήσουν ολοκληρωτικά, να εμπιστευτούν χωρίς επιφύλαξη, να δώσουν τα πάντα χωρίς να υπολογίζουν τι θα πάρουν πίσω. Και είναι ακριβώς αυτή η αγάπη, τόσο απλή και τόσο σπάνια ταυτόχρονα, που καταφέρνει το ακατόρθωτο: αγγίζει και αλλάζει έναν άνθρωπο που είχε συνηθίσει να παίρνει, όχι να δίνει. Έναν εγκληματία που, χωρίς να το περιμένει, βρίσκει μέσα σε αυτό το ψεύτικο ταξίδι κάτι πραγματικό.

Η ταινία δεν διδάσκει με μεγάλα λόγια. Αφήνει απλώς τους χαρακτήρες της να ζήσουν και να αγαπήσουν, και μέσα από αυτό αφήνει μια σκέψη να αιωρείται πολύ μετά το τέλος, πόσο διαφορετικός, πόσο φτωχότερος θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς ανθρώπους σαν αυτούς. Όχι επειδή τους χρειαζόμαστε για να νιώσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας, αλλά επειδή αυτοί, περισσότερο από τον καθένα, ξέρουν κάτι για την αγάπη που οι υπόλοιποι συχνά ξεχνάμε.

Κι εκεί, ίσως, κρύβεται και το νόημα του ίδιου του τίτλου. “Das gewisse Etwas” — «εκείνο το κάτι», αυτό το δυσδιάκριτο, ανεξήγητο χάρισμα που δεν μπορείς να το ονομάσεις, αλλά το αναγνωρίζεις τη στιγμή που το συναντάς. Ίσως αυτό ακριβώς είναι το κάτι που μας δίνουν αυτοί οι άνθρωποι: ένα απροσδόκητο, ανείπωτο κάτι παραπάνω, που δεν το ζητήσαμε ποτέ και δεν το περιμέναμε, αλλά που, μόλις το βιώσουμε, μας αλλάζει για πάντα.