Γράφει ο Κορνήλιος Τεμπορίδης

Η χθεσινή βραδιά στο Release Athens Festival είχε κυκλωθεί στο ημερολόγιο εδώ και μήνες. High Vis, Bad Religion και The Offspring σε ένα line-up φωτιά.

Η εμπειρία ξεκίνησε με μια απόφαση της τελευταίας στιγμής: να κατέβω στην Πλατεία Νερού με το αυτοκίνητο. Αν και συνήθως αυτό σημαίνει ταλαιπωρία, η επιλογή να παρκάρω στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) αποδείχθηκε σωτήρια. Το πάρκινγκ ήταν εξαιρετικά σηματοδοτημένο, κάνοντας τη διαδικασία παιχνιδάκι.

Βγαίνοντας, δεν μπορούσα να μην σταθώ για άλλη μια φορά με δέος μπροστά στο κτίριο του Ιδρύματος. Είναι ένα πραγματικό στολίδι για την Αθήνα, ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα που ομορφαίνει την πόλη. Η διαδρομή περπατώντας από το Ίδρυμα μέχρι τον χώρο της συναυλίας ήταν υπέροχη, προετοιμάζοντάς μας ιδανικά για το τι θα ακολουθούσε.

Οργάνωση και Πρώτες Εντυπώσεις

Στην είσοδο, η οργάνωση ήταν υποδειγματική και οι ουρές προχωρούσαν γρήγορα. Μπαίνοντας, το μάτι έπεφτε αμέσως στα πολλά περίπτερα με merchandise και τους σπόνσορες.

• Το σύστημα με τα Chips: Για τη διανομή φαγητού και ποτού χρειαζόταν η αγορά ειδικών μαρκών (chips). Αν και αρχικά ξενίζει κάποιους, στην πράξη αποδεικνύεται η ιδανική λύση, καθώς μειώνει δραματικά τις καθυστερήσεις στα μπαρ.
• Τα δώρα της εξόδου: Ένα μεγάλο plus της βραδιάς ήταν οι εκθέτες και οι σπόνσορες. Φεύγοντας, ο επισκέπτης είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει σπίτι του με πολλά –και καθόλου ευκαταφρόνητα– δώρα και αναμνηστικά.

Το μουσικό μενού: Από το φρέσκο Punk στον μύθο

High Vis: Αγνή βρετανική ενέργεια

Την αρχή έκαναν οι High Vis. Μας σέρβιραν αγνό, σκληροτράχηλο βρετανικό punk. Ο τραγουδιστής, με μια υπέροχη, βαριά αγγλική προφορά, παρέσυρε από το πρώτο λεπτό το κοινό, ξεσηκώνοντας την Πλατεία Νερού που άρχιζε να γεμίζει.

Bad Religion: Ταξίδι στην εποχή της ανεμελιάς

Όταν η σκηνή παραδόθηκε στους θρυλικούς Bad Religion, η ατμόσφαιρα άλλαξε. Το Φάληρο πλημμύρισε με συναισθήματα νοσταλγίας για εμάς τους κάπως μεγαλύτερους, και έντασης για τους νεότερους (και ίσως λιγότερο έμπειρους) fans.

Ας είμαστε ειλικρινείς: τα σημάδια του χρόνου δεν πέρασαν απαρατήρητα. Όχι μόνο τα εμφανή –όπως κάποια περιττά κιλά, άσπρα μαλλιά ή… καθόλου μαλλιά– αλλά και στις επιδόσεις, ιδιαίτερα τις φωνητικές.

Όμως, αυτή η βραδιά δεν ήταν σχεδιασμένη για την τεχνική τελειότητα. Ήταν σχεδιασμένη για να μας ταξιδέψει σε μια εποχή που όλα έδειχναν πιο ανέμελα και αισιόδοξα. Και αυτό, η μπάντα το πέτυχε στο έπακρο, παραδίδοντας μαθήματα ιστορίας για πάνω από μία ώρα.

The Offspring: «Real Fucking Punk»

Και μετά, ήρθε η ώρα για το μεγάλο ξέσπασμα. Τα φώτα έσβησαν. Στην κεντρική οθόνη εμφανίστηκε ένα equalizer που αντιδρούσε στις ιαχές του κοινού. Ο κόσμος ούρλιαζε, το Φάληρο σείστηκε ολόκληρο, και ξαφνικά στη σκηνή ανέβηκαν ο Dexter, ο Noodles και οι υπόλοιποι… pretty fly for white guys!

Αυθεντικοί, υπέροχοι και πάνω απ’ όλα επαγγελματίες, έκαναν τους φίλους τους στην Αθήνα να μη θέλουν να τελειώσει αυτή η βραδιά με τίποτα. Μετά από δύο ώρες καταιγιστικού και –όπως είπε χαρακτηριστικά ο Noodles– «real fucking punk», οι Offspring μας αποχαιρέτησαν με ένα θερμό «Fucking kalinichta, eucharisto Athina!».

Ο απολογισμός και οι δύο ενστάσεις

Αν και ο απολογισμός της βραδιάς ήταν ξεκάθαρα θετικός, υπήρξαν δύο μικρές λεπτομέρειες που μου έμειναν. Πόσο εύκολο είναι, άραγε, να συνηθίσουμε τη συνήθεια αρκετών να καπνίζουν αδιάκοπα μέσα σε τόσο μεγάλο συνωστισμό, ανεξαρτήτως ηλικίας ή φύλου; Και είναι δυνατόν ένας χώρος με τόσο κόσμο και τόσα ντεσιμπέλ (dB) —όσο κι αν οι γονείς είχαν φροντίσει τα καρότσια με τα μικρά τους— να είναι πραγματικά ο πιο κατάλληλος για τόσο μικρές ηλικίες;

Μικρές γκρίνιες, ίσως… αλλά κάπως έτσι δείχνει και ο χρόνος που περνάει.

Το τελικό συμπέρασμα

Παρά τις όποιες εγχώριες παθογένειες, η ουσία είναι μία. Η Αθήνα, με ναυαρχίδες το Release Athens και το Ejekt Festival, έχει καταφέρει να εδραιωθεί για τα καλά στον συναυλιακό χάρτη της Ευρώπης. Και αυτό είναι ένα τεράστιο επίτευγμα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις –όπως το Μόναχο– κινδυνεύουν πλέον να εξαφανιστούν από αυτόν.

Και του χρόνου με την ίδια (ή και περισσότερη) ενέργεια!

Στίγμες από την χθεσινή βραδιά: