Γράφει ο “Αιθεροβάμων“.

Τις τελευταίες ώρες, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ουάσιγκτον και Καράκας. Αν και το μέλλον παραμένει αβέβαιο, το ερώτημα που πλανιέται πάνω από τη Λατινική Αμερική είναι εφιαλτικό: Τι θα συνέβαινε αν οι ΗΠΑ αποφάσιζαν μια μονομερή στρατιωτική επιχείρηση μετά τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο;

Πέρα από τα στρατιωτικά σχέδια, αυτό που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η ηθική και πολιτική διάσταση μιας τέτοιας «υποθετικής» αυθαιρεσίας.

Ο ρόλος του «Ακάλεστου Σωτήρα»

Σε ένα τέτοιο σενάριο, μια ισχυρή χώρα αποφασίζει να δράσει ως παγκόσμιος αστυνόμος, χωρίς να της το έχει ζητήσει κανείς—ούτε ο ΟΗΕ, ούτε οι περιφερειακοί οργανισμοί. Η αυθαιρεσία εδώ έγκειται στην αυτοδιορισμένη σωτηρία. Όταν ο ισχυρός παίζει τον ρόλο του «καλού» με το ζόρι, στην πραγματικότητα καταργεί την ελευθερία του άλλου να βρει τη δική του λύση.

Είναι μια πράξη που λέει στον λαό της Βενεζουέλας: «Δεν είστε ικανοί να αποφασίσετε για τη χώρα σας, οπότε θα το κάνουμε εμείς για εσάς».

Η αυθαιρεσία ως νέος κανόνας

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η απαγωγή του Μαδούρο. Το πρόβλημα είναι η διάλυση του Διεθνούς Δικαίου. Επετράπει σε μια υπερδύναμη να απαγάγει έναν ηγέτη επειδή διαφωνεί μαζί του ή επειδή τον θεωρεί εγκληματία και αυτό δημιουργεί ένα προηγούμενο όπου:

• Τα σύνορα παύουν να έχουν σημασία.
• Η εθνική κυριαρχία γίνεται κενό γράμμα.
• Το δίκαιο ταυτίζεται απόλυτα με την ισχύ των όπλων.

Η αντίδραση του λαού: Μια ωρολογιακή βόμβα

Στο υποθετικό σενάριο μιας εισβολής, η αντίδραση του λαού είναι ο μεγάλος αστάθμητος παράγοντας. Η ιστορία μας διδάσκει ότι η «σωτηρία» που έρχεται με ξένα τανκς σπάνια γίνεται δεκτή με λουλούδια για πολύ καιρό.

• Εθνική Ταπείνωση: Ακόμη και οι σφοδρότεροι επικριτές του Μαδούρο θα έρχονταν αντιμέτωποι με το αίσθημα της εθνικής προσβολής.
• Καχυποψία για το Πετρέλαιο: Κανείς δεν θα πίστευε ότι μια τέτοια επιχείρηση γίνεται μόνο για τη «δημοκρατία», όταν στο υπέδαφος της χώρας βρίσκονται τα μεγαλύτερα κοιτάσματα του κόσμου.
• Χάος και Αντίσταση: Μια τέτοια αυθαιρεσία θα μπορούσε να μετατρέψει τη Βενεζουέλα σε μια νέα Λιβύη ή ένα νέο Ιράκ, όπου η βίαιη ανατροπή οδηγεί σε εμφύλιο σπαραγμό.

Συμπέρασμα

H «απαγωγή» Μαδούρο δεν είναι μια νίκη της δικαιοσύνης, αλλά μια ήττα της διπλωματίας. Η αυθαιρεσία του ισχυρού να παίζει τον ρόλο του καλού χωρίς πρόσκληση είναι η πιο επικίνδυνη μορφή κυριαρχίας. Σε έναν κόσμο που ήδη φλέγεται, η επιστροφή στο «δίκαιο της πυγμής» είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε.

Εσείς τι πιστεύετε; Είναι η επέμβαση των ΗΠΑ πράξη δικαιοσύνης ή ωμή αυθαιρεσία; Στείλτε μας τα μηνύματά σας στην ιστοσελίδα του σταθμού. https://akousyn.de