Σήμερα ανοίγει η αυλαία της 40ής Εβδομάδας Ελληνικού Κινηματογράφου στο Μόναχο. Σαράντα χρόνια είναι πολλά για ένα φεστιβάλ που γεννήθηκε από τον ενθουσιασμό λίγων ανθρώπων. Χθες το βράδυ, η προβολή ενός ντοκιμαντέρ για την ιστορία της Εβδομάδας και η συζήτηση που ακολούθησε έγιναν η πιο ζεστή εισαγωγή στη γιορτή. Σε μια αίθουσα που χώρεσε 40 χρόνια ιστορίας, δύο πάνελ έφεραν στο ίδιο τραπέζι εκείνους που την ξεκίνησαν και εκείνους που τη συνεχίζουν.

Πάνελ πρώτο: Εκείνοι που ξεκίνησαν

Το ντοκιμαντέρ είχε ήδη φέρει στην οθόνη τα πρώτα χρόνια, και η συζήτηση που ακολούθησε τα έκανε ζωντανά. Όλα άρχισαν στα μέσα της δεκαετίας του ’80 από μια παρέα νέων με μια κάμερα Super 8 και πολλή όρεξη. Δεν είχαν χρηματοδότηση ούτε πείρα. Είχαν μόνο την ανάγκη να δείξουν στο Μόναχο τον ελληνικό κινηματογράφο και να πουν τις δικές τους ιστορίες. Οι πρώτες ταινίες μιλούσαν για τη νεότητα, την ιστορία και για τη σχέση Ελλήνων και Γερμανών.

Δίπλα τους όμως βρέθηκαν άνθρωποι της Κοινότητας, της πόλης και της Δημοτικής Βιβλιοθήκης που πίστεψαν στην ιδέα. Τότε ο κινηματογράφος κουβαλούσε την ιστορία, τη χούντα, τη μεταπολίτευση, την Ελλάδα του Αγγελόπουλου. Η Εβδομάδα ήταν ένας τρόπος να ανταμώνουν οι άνθρωποι, να θυμούνται και να μένουν ενωμένοι μακριά από την πατρίδα. Δούλευαν με πάθος, με φίλους, με λίγα μέσα και πολλές ιδέες. Το μήνυμά τους προς τους νεότερους ήταν απλό: να συνεχίσουν τη δουλειά με συνεργασία και ομαδικότητα.

Πάνελ δεύτερο: Η διαδοχή και η μεταμόρφωση

Σαράντα χρόνια μετά, οι παρέες άλλαξαν, αλλά ο σκοπός έμεινε ίδιος. Η σημερινή ομάδα δουλεύει όλο τον χρόνο για δέκα μέρες προβολών και, μόλις τελειώνει μία Εβδομάδα, ξεκινά η επόμενη. Η πανδημία και τα απρόοπτα δεν τη λύγισαν, γιατί η ομάδα ξέρει να βρίσκει λύσεις.

Το κοινό άλλαξε και η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου το ακολούθησε. Στις αίθουσες βρίσκεις πια Έλληνες και Γερμανούς, νέους ανθρώπους, φίλους του σινεμά από παντού. Τα θέματα δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα, αφορούν τον καθένα μας. Άλλαξε και η εικόνα. Χρειάστηκαν χρόνια για να βρεθεί το στιλ και το όνομα, ένα όνομα που ανήκει σε όλους.

Άλλαξαν και οι ίδιοι οι διοργανωτές, τα πρόσωπα,με νέες ματιές και νέες γνώσεις, και συχνά με συζητήσεις μεταξύ παλιών και νέων. Κάθε αλλαγή έγινε με σεβασμό και με την ίδια αγάπη. Η εξέλιξη ήταν είναι και θα είναι αναπόφευκτη σε έναν κόσμο που πλέον αλλάζει με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς.

Μια ιστορία που συνεχίζεται

Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της 40ής χρονιάς. Οι άνθρωποι άλλαξαν, ο τρόπος άλλαξε, αλλά η ίδια ιστορία συνεχίζεται από νέες παρέες που γράφουν, ταινία με ταινία, τη συνέχειά της. Επάνω στον ίδιο καμβά αλλά πάντα με σεβασμό στα προηγουμενα αλλά και σε αυτά που θα έρθουν!!!