Συνέντευξη με τον Άκη, που περπάτησε από Κολωνία στη Θεσσαλονίκη και ετοιμάζεται για τον «Ιστορικό Πόντο 2027»

Μερικοί άνθρωποι περπατούν για να φτάσουν κάπου. Άλλοι περπατούν για να γυρίσουν πίσω. Ο Σταύρος Τσολναράς, για τους φίλους Άκης, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Στα τέλη Μαρτίου έφυγε από την Κολωνία με ένα σακίδιο στην πλάτη, χωρίς χορηγούς, χωρίς συνεργείο και χωρίς καμία βεβαιότητα, και πήρε τον δρόμο για τη Θεσσαλονίκη. Μετά από 77 ημέρες, έξι χώρες και περίπου 2.550 χιλιόμετρα, μπήκε στην πόλη του όχι μόνος, αλλά με τον κόσμο που τον είχε ακολουθήσει από την οθόνη και τον περίμενε με ανοιχτές αγκαλιές.

Εκείνο το ταξίδι δεν ήταν απλώς ένα αθλητικό κατόρθωμα. Ήταν η στιγμή που ένας άνθρωπος, αφού πάλεψε με τους δικούς του εσωτερικούς δαίμονες και ξαναχτίστηκε από την αρχή, αποφάσισε να τιμήσει τον δρόμο που τον έφερε ως εδώ. Από εκεί γεννήθηκε και το όνομα Bulletproof Metamorphosis: πρώτα θωρακίζεσαι, μετά μεταμορφώνεσαι.

Τώρα ο Άκης στρέφει το βλέμμα του ανατολικά. Ο «Ιστορικός Πόντος 2027» υπόσχεται περίπου 3.000 χιλιόμετρα από το Μπατούμι μέχρι την ιστορική Παναγία Σουμελά και, από εκεί, μέχρι τη νέα Σουμελά στο Βέρμιο. Θα περπατήσει ανάμεσα σε δύο μοναστήρια, σε μια διαδρομή που κουβαλά ξεριζωμό, μνήμη και αναγέννηση.

Σε αυτή τη συνέντευξη μιλά ανοιχτά και χωρίς φίλτρο: για τη δύσκολη πρώτη μέρα, για ένα κόρνα στη μέση του πουθενά, για όσα έμαθε στον δρόμο, για το βάρος της ιστορίας που ετοιμάζεται να συναντήσει και για ένα νέο εγχείρημα που αποκαλύπτει για πρώτη φορά.

---

-Ποιος είναι ο Σταύρος πέρα από το Bulletproof Metamorphosis;

Πες μας λίγα λόγια για σένα, την καταγωγή σου και τη ζωή σου στη Γερμανία.

Είμαι ο Σταύρος Τσολναράς από τη Θεσσαλονίκη. Για τους φιλους Άκης. Η καταγωγή μου, όπως θυμάμαι από παιδί μέσα από τους παππούδες μου, είναι μισός από Μικρά Ασία και μισός από Κρήτη.

Τα τελευταία χρόνια ζω στη Γερμανία, όπου έχτισα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Εκεί έζησα και μια πολύ σκοτεινή περίοδο, αλλά εκεί ήταν που ξεκίνησε και ένα μεγάλο κομμάτι της αλλαγής μου.

Το Bulletproof Metamorphosis δεν είναι κάτι ξεχωριστό από εμένα. Είναι ουσιαστικά η διαδρομή που έχω περάσει και αυτό που προσπαθώ σήμερα να μεταφέρω και σε άλλους ανθρώπους.

-Πώς γεννήθηκε η ιδέα να πας με τα πόδια από την Κολωνία στη Θεσσαλονίκη;

Υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που είπες «το κάνω»;

Το ταξίδι το αποφάσισα σε μια στιγμή που πλέον έβλεπα πιο καθαρά αυτό που είχε συμβεί στη ζωή μου. Ένιωθα δυνατός.

Είχαν περάσει χρόνια από εκείνη τη σκοτεινή περίοδο και ήθελα με κάποιον τρόπο να τιμήσω αυτή την προσπάθεια και όλα όσα είχα καταφέρει να αλλάξω στον εαυτό μου..

Ήθελα να κάνω κάτι που να με βγάλει ξανά έξω από τα όριά μου. Και έτσι γεννήθηκε η ιδέα να φύγω από την Κολωνία και να περπατήσω μέχρι τη Θεσσαλονίκη.

Δεν ήξερα ακριβώς πώς θα γίνει. Ήξερα όμως ότι ήθελα να το κάνω.

-Τι σημαίνει το όνομα Bulletproof Metamorphosis και γιατί το διάλεξες;

Το όνομα σημαίνει για μένα δύο πράγματα.

Bulletproof, αλεξίσφαιρος. Είναι μια έννοια που χρειάστηκα μέσα σε αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας μου και στον εθισμό. Στην ουσία έπρεπε να θωρακίσω τον εαυτό μου από εξωτερικά αλλά και εσωτερικά ερεθίσματα και να χτίσω μια άμυνα.

Και μετά έρχεται το Metamorphosis, η μεταμόρφωση.

Αφού κατάφερα να θωρακιστώ, έπρεπε να μπορέσω να αλλάξω ταυτότητα. Από αυτό που ήμουν, σε αυτό που ήθελα να γίνω.

Εξού και το όνομα Metamorphosis.

Είναι αυτό που πιστεύω ότι χρειάζεται κάποιος που παλεύει με εσωτερικούς δαίμονες για να πετύχει την αλλαγή: πρώτα να θωρακίσει τον εαυτό του και μετά να μπορέσει να τον ξαναχτίσει.

Η πρώτη αποστολή

-Πώς ήταν η προετοιμασία, σωματικά και ψυχολογικά, πριν ξεκινήσεις;

Η προετοιμασία ξεκίνησε αρκετούς μήνες πριν.

Είχα δοκιμές εξοπλισμού, προπονήσεις για καλή φυσική κατάσταση και χρειαζόμουν ένα οικονομικό μαξιλάρι ασφαλείας ταυτόχρονα με το μπατζετ της πορείας, γιατί θα έφευγα για περίπου τέσσερις μήνες από την καθημερινότητά μου, όπως και έγινε. 2 χρόνια σχεδόν χρειάστηκαν.

Μπορώ να σου πω ότι η μεγαλύτερη μου ανησυχία στην προετοιμασία ήταν αν θα μπορούσα να το πετύχω. Ήταν κάτι που με βασάνιζε σαν σκέψη κάθε μέρα. Τίποτα αλλο δεν με απασχολούσε τα τελευταία χρόνια. Μόνο πως θα μπόρεσω να τερματίσω.

Περισσότερο φοβόμουν τους τραυματισμούς και τα απρόοπτα που μπορεί να εμφανιστούν σε ένα τέτοιο ταξίδι. Ψυχολογικά ήμουν πανέτοιμος.

-Ποια ήταν η πιο δύσκολη μέρα των 77 και τι σε κράτησε όρθιο;

Η χειρότερη μέρα ήταν η πρώτη. Δεν θα στο κρύψω.

Όλοι οι υπολογισμοί μου ήταν λάθος. Έπρεπε να κάνω 30 χιλιόμετρα γιατί είχα υπολογίσει ότι θα χρειαστώ περίπου μία εβδομάδα προσαρμογής που θα ξεκινούσα χαλαρά για 7 ημέρες να προσαρμοστούν τένοντες και πόδια και τελικά έκανα 55 χιλιόμετρα.

Ήταν ένα πολύ δυνατό χτύπημα από την πρώτη κιόλας μέρα.

Η σκέψη που με κράτησε όρθιο ήταν πολύ απλή:

«Πάμε την επόμενη. Κάνε αυτό που προπονήθηκες να κάνεις.»

Δεν προσπαθούσα να λύσω όλο το ταξίδι μέσα σε μία μέρα. Όσο και να πονούσα και να υπέφερα.

Έπρεπε απλώς να συνεχίσω.

-Ποια ήταν η πιο όμορφη στιγμή ή ο πιο αξέχαστος άνθρωπος που γνώρισες στον δρόμο;

Δεν θα σου βάλω ούτε το απίστευτο συναίσθημα του τερματισμού ούτε όλη την απίστευτη αγάπη που πήρα από τον κόσμο. Που ήταν πραγματικά συγκλονιστική και θα μείνει χαραγμένη μέσα μου για πάντα.

Θα σου πω για τον πρώτο άνθρωπο που μου κόρναρε στον δρόμο.

Ήμουν σε μια διαδρομή, σε ένα μικρό χωριό στην Γερμανία, πραγματικά στη μέση του πουθενά. Ένα αυτοκίνητο πέρασε, κόρναρε, έβγαλε το χέρι έξω από το παράθυρο και μου φώναξε:

«Ελληναρά μου, μπορείς! Μην σταματήσεις!»

Πραγματικά σου λέω, ενώ είχαν κοπεί τα πόδια μου γιατί είχα καμια 15 χιλιόμετρα ακόμα μέχρι το κατάλυμα,, μόλις το άκουσα αυτό ήταν λες και μου έδωσε υπερδυνάμεις.

Εκεί κατάλαβα κάτι που μετά το έζησα πολλές φορές στον δρόμο: μερικές φορές δεν χρειάζεται κάποιος να σου λύσει το πρόβλημα. Χρειάζεται απλώς να σου θυμίσει ότι μπορείς να συνεχίσεις.

-Τι ένιωσες όταν έφτασες στη Θεσσαλονίκη;

Αυτό που ένιωσα όταν μπήκα στη Θεσσαλονίκη, στην πραγματικότητα το είχα αρχίσει να το νιώθω ήδη από τα σύνορα.

Είχα καταλάβει ότι δεν περπατούσα μόνος. Αγκαλιές, φωτογραφίες όμορφα λόγια, δεν ήξερα πως μπορώ να ευχαριστήσω τον καθέ ανθρωπο που μου έσφιγγε το χέρι. Δεν θα ξεχάσω πότε αυτό που συνέβει.

Το έβλεπα μέσα από το κανάλι πριν φτάσω, το έβλεπα στο Polarsteps, έβλεπα τον κόσμο που με ακολουθούσε και μου έστελνε στο κανάλι, αλλά άλλο πράγμα είναι να σου σφίγγουν το χέρι από κοντά.

Όταν μπήκα στη Θεσσαλονίκη, όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα.

Ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι αυτό το ταξίδι δεν ήταν πλέον μόνο δικό μου.

-Σε άλλαξε ο δρόμος; Τι έμαθες για τον εαυτό σου που δεν ήξερες πριν;

Ο δρόμος μου έμαθε ότι έχουμε ένστικτα επιβίωσης που υπάρχουν σαν μηχανισμοί μέσα μας και στην πόλη δεν φαίνονται.

Αλλάζει η όρασή σου. Μετράς αλλιώς την ημέρα. Καταλαβαίνεις τη μορφολογία του εδάφους και τις αποστάσεις. Αλλάζουν οι αντιδράσεις σου. Προσαρμόζεσαι στην ανάγκη.

Κάποια στιγμή σταμάτησα να βλέπω μόνο τα χιλιόμετρα και άρχισα να βλέπω περισσότερο τη διαδικασία του να συνεχίζω.

Και εκεί κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό:

Είμαστε πραγματικά ικανοί για τα πάντα και δεν το ξέρουμε μέχρι να μπούμε στη φωτιά.

Αυτό που έμαθα για τον εαυτό μου είναι ότι μπορώ να πετύχω πράγματα που θεωρούσα αδύνατα, αν δώσω τον καλύτερό μου εαυτό.

Το είχα κάπου ξεχάσει.

Το βαθύτερο νόημα

-Η πρώτη αποστολή ήταν και σύμβολο προσωπικής νίκης;

Τι αντιπροσώπευε για σένα και τι θα έλεγες σε κάποιον που παλεύει ακόμη με τον δικό του δύσκολο δρόμο;

Δεν θα έλεγα ότι η πορεία είναι σύμβολο νίκης. Ήταν η επιστροφή μου.

Για εμένα συμβολίζει περισσότερο την προσπάθεια που δεν σταματάει ποτέ.

Και για εμένα αντιπροσώπευε κάτι ακόμη μεγαλύτερο: αυτό που ήθελα να στείλω σαν μήνυμα στους ανθρώπους που παλεύουν.

Ότι μπορούν.

Ό,τι και να έχει συμβεί στην ζωή τους, ολοι, , μπορούν να επιστρέψουν δυνατότεροι.

Αυτό αντιπροσωπεύει αυτή η προσπάθεια για εμένα.

Το μην τα παρατάς ποτέ, ό,τι και να έχει συμβεί.

Δώσε κάθε μέρα τον καλύτερό σου εαυτό, πίστεψε σε εσένα και πάλεψε για να το πάρεις.

Ο Πόντος και οι ρίζες

-Τι σημαίνει για σένα η ποντιακή σου καταγωγή; Πώς τη βίωσες μεγαλώνοντας;

Δεν έχω ξεκάθαρη ποντιακή καταγωγή.

Αλλά αισθάνομαι Πόντιος όταν ακούω λύρα. Κάτι παθαίνω.

Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς. Είναι περισσότερο ένα συναίσθημα παρά κάτι που μπορώ να αποδείξω με ένα οικογενειακό δέντρο. Αν και υπάρχουν ρίζες λέει η μητέρα μου.

Και ίσως αυτός είναι ένας από τους λόγους που θέλω να γνωρίσω περισσότερο αυτή την ιστορία.

-Γιατί ο «Ιστορικός Πόντος 2027»;

Τι σε τραβάει στο Μπατούμι, στην Παναγία Σουμελά και στη νέα Σουμελά στο Βέρμιο;

Επέλεξα αυτή την αποστολή για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι θρησκευτικός. Θέλω να επισκεφθώ την Παναγία Σουμελά στον ιστορικό Πόντο και να προσκυνήσω. Είναι κάτι που αισθάνομαι ότι το χρωστάω στον εαυτό μου.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με αυτό που αντιπροσωπεύει για μένα η ιστορία του Πόντου. Τον ξεριζωμό, τη μνήμη και την αναγέννηση.

Και εδώ θέλω να εξηγήσω γιατί επέλεξα να περπατήσω ανάμεσα σε δύο μοναστήρια. Η Παναγία Σουμελά, κοντά στην Τραπεζούντα, υπήρξε για αιώνες ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και πνευματικά κέντρα του ποντιακού ελληνισμού.

Μετά τον ξεριζωμό, οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Μαζί τους όμως κουβάλησαν την πίστη, τις παραδόσεις και τις μνήμες τους. Το 1951 ξεκίνησε η δημιουργία της νέας Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο, με πρωτοβουλία Ποντίων που ήθελαν να κρατήσουν ζωντανή αυτή την κληρονομιά. Εκεί μεταφέρθηκε και η ιστορική εικόνα της Παναγίας, που είχε διασωθεί από το παλιό μοναστήρι.

Αυτό είναι που με συγκλονίζει σε αυτή την ιστορία.

Οι άνθρωποι αυτοί έχασαν τις πατρίδες τους, αλλά δεν εγκατέλειψαν την ταυτότητά τους. Βρέθηκαν σε έναν καινούριο τόπο και προσπάθησαν να ξαναχτίσουν όσα μπορούσαν.

Γι’ αυτό θέλω η αποστολή να συνδέσει αυτά τα δύο μοναστήρια.

Να ξεκινήσω από τη Γεωργία, από το Μπατούμι, να διασχίσω τον ιστορικό Πόντο, να επισκεφθώ την παλιά Παναγία Σουμελά και να συνεχίσω μέχρι τη νέα Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο.

Θέλω όμως μέσα από αυτή την πορεία να γνωρίσω τους τόπους, να ακούσω τις ιστορίες των ανθρώπων και να μεταφέρω ένα κομμάτι αυτής της μνήμης. Και υπάρχει και κάτι που με αγγίζει προσωπικά.

Στη δική μου ζωή χρειάστηκε κάποτε να αφήσω πίσω έναν ολόκληρο τρόπο ζωής και να χτίσω κάτι καινούριο. Φυσικά, αυτό δεν συγκρίνεται με τον ιστορικό ξεριζωμό ενός λαού. Αλλά είναι ένας λόγος που η έννοια της αναγέννησης έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία.

Αυτό βλέπω ανάμεσα στα δύο μοναστήρια.

Έναν τόπο που οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω και έναν άλλον όπου κράτησαν ζωντανό ένα κομμάτι της πατρίδας τους.

Και αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να μεταφέρω.

Μην ξεχνάς από πού ήρθες. Και ακόμη κι αν χρειαστεί να χτίσεις τη ζωή σου από την αρχή, μην ξεχνάς ποιος είσαι.

Αισθάνομαι μεγάλη τιμή που θα περπατήσω σε αυτούς τους τόπους και θέλω να αντιμετωπίσω την ιστορία τους με τον σεβασμό που της αξίζει.

-Θα περπατήσεις σε μονοπάτια που συνδέονται με τον ξεριζωμό. Τι νιώθεις όταν το σκέφτεσαι;

Πρώτα απ’ όλα, αισθάνομαι μεγάλο σεβασμό.

Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθήσω να γνωρίσω την ιστορία τους.

Θέλω να βρεθώ σε αυτούς τους τόπους, να συναντήσω ανθρώπους, να ακούσω ιστορίες και να μάθω πράγματα που ίσως δεν θα μπορούσα να αντιληφθώ διαβάζοντας απλώς ένα βιβλίο.

Και θέλω, μέσα από την αποστολή, να μεταφέρω όσο καλύτερα μπορώ αυτές τις ιστορίες στον κόσμο που θα με ακολουθεί.

Γιατί για μένα η Αποστολή Πόντος δεν είναι ένας αγώνας δρόμου, ούτε μια προσπάθεια να προσθέσω άλλα 3.000 χιλιόμετρα στο ενεργητικό μου.

Τα χιλιόμετρα είναι το μέσο. Η ιστορία είναι ο λόγος που θα περπατήσω.

Και αν στο τέλος αυτής της διαδρομής έστω και μερικοί άνθρωποι θελήσουν να γνωρίσουν καλύτερα την ιστορία του Πόντου, θα θεωρήσω ότι αυτή η προσπάθεια είχε πραγματικό νόημα.

Η δεύτερη αποστολή

-Πώς θα είναι η διαδρομή; Τα περίπου 3.000 χλμ. σε 90–100 ημέρες;

Υπολογίζω ότι η πορεία θα διαρκέσει περίπου 90 με 100 ημέρες, με καθημερινές διαδρομές 40 έως 50 χιλιομέτρων, ανάλογα με το ανάγλυφο. Ξεκινάω από το Μπατούμι της Γεωργίας και θα διασχίσω τρεις χώρες. Ο κεντρικός άξονας είναι μια συμβολική σύνδεση: περπατάω για να ενώσω την ιστορική Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά στον Πόντο με τη νέα Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο.

Αυτή τη φορά όμως, η παρουσίαση θα είναι τελείως διαφορετική. Η πρώτη αποστολή μού έδειξε ότι μια αυθεντική ιστορία χτίζει πραγματική κοινότητα. Τώρα δεν θέλω απλώς να βγω με μια κάμερα και να πω ότι περπάτησα 3.000 χιλιόμετρα. Η διαδρομή αυτή κουβαλάει ιστορικό και ανθρώπινο βάρος και αξίζει να παρουσιαστεί σωστά.

Θα υπάρχει καθημερινή κινηματογραφική καταγραφή και επιτόπια ιστορική έρευνα. Στόχος μου είναι να δημιουργηθεί ένα ολοκληρωμένο αρχείο — ένα ντοκιμαντέρ με πλάνα, μαρτυρίες και ιστορίες για τα μνημεία και τους ανθρώπους του Πόντου. Θέλω ο άνθρωπος που κάθεται στην οθόνη του να μην βλέπει απλώς ένα βίντεο, αλλά να αισθανθεί ότι περπατάει δίπλα μου σε κάθε βήμα

-Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις;

Η διαδρομή από μόνη της είναι μια τεράστια πρόκληση. Έχουμε διαφορετικο στυλ πορείας αυτη την φορα, το δύσκολο κομμάτι ξεκινάει στην αρχη με μεγάλες αποστάσεις, καιρό, τη μορφολογία του εδάφους, τα σύνορα και θέματα ασφάλειας. Περνάω από τις ακτές του Εύξεινου Πόντου, τις Ποντιακές Άλπεις, απομονωμένα ορεινά περάσματα με μεγάλες υψομετρικές διαφορές όπου ο καιρός αλλάζει από τη μία στιγμή στην άλλη.

Με αυτή την αποστολή ξεπερνάμε και το προηγούμενο ρεκόρ των 2.550 χιλιομέτρων. Αλλά δεν θέλω να μείνουμε μόνο εκεί. Δεν πηγαίνω για να σπάσω μόνο το ρεκόρ μου.

Αυτή τη φορά όμως έχω ήδη την εμπειρία της πρώτης αποστολής. Ξέρω πλέον τι σημαίνει να είσαι για μήνες στον δρόμο και ξέρω ότι πολλά πράγματα που φαίνονται απλά από την αρχή, εκεί έξω δεν είναι. Οπότε η προετοιμασία θα είναι πολύ πιο οργανωμένη.

-Πώς προετοιμάζεσαι αυτή τη φορά και τι κάνεις διαφορετικά από την πρώτη;

Η προετοιμασία έχει ήδη ξεκινήσει. Αυτή την περίοδο ακολουθώ ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης, με στόχο να βελτιώσω τον κορμό μου και τη συνολική φυσική μου κατάσταση.

Αυτή την εβδομάδα ξεκινάω και πιο συστηματική προπόνηση στο τρέξιμο, καθώς έχω δηλώσει συμμετοχή στον πρώτο μου μαραθώνιο, στις 4 Απριλίου, με αφετηρία την Πέλλα και τερματισμό στη Θεσσαλονίκη.

Και δεν θέλω να σταματήσω εκεί. Σκοπός μου είναι να δοκιμάσω σταδιακά και μεγαλύτερες αποστάσεις, με έναν μακροπρόθεσμο στόχο που αυτή τη στιγμή μοιάζει αρκετά δύσκολος: να καταφέρω κάποια μέρα να συμμετάσχω στο Σπάρταθλον, έναν αγώνα υπεραπόστασης 246 χιλιομέτρων.

Όμως, προς το παρόν, ο πρώτος μου στόχος είναι ο μαραθώνιος. Ένα βήμα τη φορά.

Όσον αφορά την ίδια την αποστολή, αυτή τη φορά υπάρχει μια σημαντική διαφορά.

Έχω ήδη ετοιμάσει τον φάκελο παρουσίασης του «Ιστορικού Πόντου 2027» και έχω ξεκινήσει τις πρώτες επαφές με εταιρείες και φορείς για πιθανές συνεργασίες.

Στην προηγούμενη αποστολή κάτι τέτοιο ήταν πολύ πιο δύσκολο. Όταν έλεγα ότι θα ξεκινήσω από τη Γερμανία και θα φτάσω στην Ελλάδα με τα πόδια, οι περισσότεροι δεν πίστευαν ούτε ότι ήταν εφικτό ούτε ότι θα το επιχειρούσα πραγματικά.

Και μπορώ να τους καταλάβω. Δεν είχα κάνει ποτέ κάτι αντίστοιχο και δεν υπήρχε κάποιο προηγούμενο αποτέλεσμα που να μπορώ να τους παρουσιάσω.

Σήμερα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Υπάρχει ήδη μια ολοκληρωμένη πορεία 2.550 χιλιομέτρων σε 77 ημέρες. Δεν χρειάζεται πλέον να εξηγώ μόνο τι σκοπεύω να κάνω. Μπορώ να δείξω και τι έχω καταφέρει.

Επίσης, αυτή τη φορά έχω περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου για να οργανώσω την αποστολή, να εξετάσω τη διαδρομή, να αναζητήσω συνεργασίες και να προετοιμαστώ σωστά.

Δεν βιάζομαι. Θέλω να γίνει όσο καλύτερα γίνεται, τόσο στο αθλητικό όσο και στο οργανωτικό κομμάτι.

Αν κάτι έμαθα από την πρώτη αποστολή, είναι ότι μια μεγάλη απόφαση μπορεί να παρθεί μέσα σε μια στιγμή, αλλά για να γίνει πραγματικότητα χρειάζεται καθημερινή προετοιμασία.

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, ο στόχος είναι ξεκάθαρος: πρώτα ο μαραθώνιος. Και παράλληλα, συνεχίζουμε να χτίζουμε τον «Ιστορικό Πόντο 2027».

-Πού βρίσκεται το project αυτή τη στιγμή και ποια είναι τα επόμενα βήματα;

Όπως σου είπα και προηγουμένως, αυτή την περίοδο προχωρούν αρκετά πράγματα ταυτόχρονα.

Ο φάκελος παρουσίασης του «Ιστορικού Πόντου 2027» είναι ήδη έτοιμος, έχουν γίνει οι πρώτες επαφές με εταιρείες, αλλά και με ποντιακούς φορείς, και σιγά σιγά προσπαθώ να δημιουργήσω τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να πραγματοποιηθεί η αποστολή.

Ακόμη δεν έχω ορίσει συγκεκριμένη ημερομηνία εκκίνησης. Δεν θέλω να βιαστώ και να ανακοινώσω κάτι που δεν έχει οργανωθεί όπως πρέπει.

Προς το παρόν, η προτεραιότητά μου είναι η προετοιμασία για τον πρώτο μου μαραθώνιο και η ανάπτυξη του καναλιού μου, μέσα από το οποίο θέλω να συνεχίσω να μοιράζομαι όλη αυτή την προσπάθεια.

Παράλληλα όμως ετοιμάζω και κάτι άλλο, που δεν έχω ανακοινώσει μέχρι σήμερα και πιστεύω ότι θα είναι έτοιμο τα Χριστούγεννα.

Και μιας και με ρωτάς, θα είσαι ο πρώτος που θα το μάθει.

Γράφω το πρώτο μου βιβλίο, με τίτλο «Ο αδελφός που γύρισε από την κόλαση».

Δεν είναι ένα βιβλίο στο οποίο προσπαθώ να διδάξω τους άλλους πώς πρέπει να ζήσουν.

Είναι η δική μου ιστορία, μέσα από τα δικά μου μάτια.

Η ιστορία ενός ανθρώπου που είχε μάθει να καταστρέφει τη ζωή του. Που για χρόνια επαναλάμβανε τα ίδια λάθη, μέχρι που κάποια στιγμή αποφάσισε ότι δεν ήθελε να συνεχίσει να ζει με αυτόν τον τρόπο.

Και τότε πήρε μια απόφαση.

Να γκρεμίσει όλα όσα είχε χτίσει λάθος και να ξεκινήσει να χτίζει τον εαυτό του από την αρχή.

Μέσα από το βιβλίο περιγράφω αυτή τη διαδρομή όπως πραγματικά την έζησα. Τις σκέψεις μου, τα λάθη μου, τις αποφάσεις μου, τις δύσκολες ημέρες, αλλά και τις μικρές καθημερινές νίκες που άρχισαν σιγά σιγά να αλλάζουν τη ζωή μου.

Δεν προσπαθώ να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως παράδειγμα προς μίμηση. Θέλω απλώς να αφηγηθώ με ειλικρίνεια τι συνέβη και πώς έφτασα από εκεί που βρισκόμουν σε αυτό που είμαι σήμερα.

Οπότε, ναι, υπάρχουν αρκετά πράγματα σε εξέλιξη.

Έχουμε τον μαραθώνιο, το βιβλίο, το κανάλι και φυσικά την επόμενη μεγάλη αποστολή.

Δεν ξέρω αν θα πάνε όλα ακριβώς όπως τα σχεδιάζω. Ξέρω όμως ότι δουλεύω καθημερινά για να τους δώσω την καλύτερη δυνατή ευκαιρία να πραγματοποιηθούν.

Στήριξη

-Τι χρειάζεται το project για να γίνει πραγματικότητα;

Αυτή τη φορά χρειάζομαι στήριξη. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην οικονομική.

Στην πρώτη αποστολή ξεκίνησα από τη Γερμανία με ένα σακίδιο στην πλάτη, χωρίς χορηγούς, χωρίς συνεργείο και χωρίς κάποια οργανωμένη υποστήριξη στον δρόμο.

Για να είμαι όμως δίκαιος, δεν ήμουν εντελώς μόνος. Η οικογένειά μου ήταν εκεί όταν τη χρειάστηκα.

Υπήρξε στιγμή που ξέμεινα από χρήματα. Χρειάστηκα πράγματα κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ακόμη και καινούρια παπούτσια, και οι δικοί μου έκαναν περίπου 900 χιλιόμετρα για να μου τα φέρουν.

Στην πραγματικότητα, εκείνη η πορεία κατέληξε να είναι και μια οικογενειακή υπόθεση.

Θυμάμαι επίσης ότι όταν έλεγα στους ανθρώπους πως θα ξεκινούσα ένα τέτοιο ταξίδι χωρίς ομάδα υποστήριξης, οι περισσότεροι με περνούσαν για τρελό.

Και για να είμαι ειλικρινής, σήμερα μπορώ να καταλάβω γιατί.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως δεν ήταν μόνο το οικονομικό. Ήταν ότι το τελικό αποτέλεσμα, όσον αφορά την καταγραφή της αποστολής, δεν ήταν αυτό που είχα φανταστεί.

Είχα ξεκινήσει κουβαλώντας κάμερα, τρίποδα και μικρόφωνα, πιστεύοντας ότι θα μπορούσα να περπατάω καθημερινά δεκάδες χιλιόμετρα και ταυτόχρονα να κινηματογραφώ όλα όσα συναντούσα.

Στην πράξη, αυτό αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο περίμενα. Ο εξοπλισμός ήταν ακατάλληλος για τις συνθήκες και τελικά αναγκάστηκα να τον αφήσω στη θεία μου, στο Μόναχο.

Έτσι, πολλές εικόνες, στιγμές και ιστορίες που θα ήθελα να καταγράψω έμειναν μόνο στη μνήμη μου.

Αυτό είναι κάτι που δεν θέλω να επαναληφθεί στον Ιστορικό Πόντο.

Ειδικά τώρα που γνωρίζω από πρώτο χέρι τις δυσκολίες μιας τέτοιας πορείας.

Έχω ήδη ετοιμάσει ένα αρκετά φιλόδοξο πλάνο, με προϋπολογισμό που φτάνει περίπου τις 50.000 ευρώ. Το σχέδιο αυτό περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και ένα μικρό κινηματογραφικό συνεργείο που θα μπορεί να ακολουθεί την αποστολή και να καταγράφει την καθημερινότητα, τις διαδρομές, τους ανθρώπους και τις ιστορίες που θα συναντάμε.

Αν καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε αυτή τη στήριξη, πιστεύω ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια σειρά βίντεο με έναν άνθρωπο που περπατάει.

Μπορούμε να παρουσιάσουμε μια ολοκληρωμένη ιστορική και πολιτιστική διαδρομή, με εικόνες, αφηγήσεις και υλικό που θα παραμείνει ακόμη και μετά το τέλος της αποστολής.

Γι’ αυτό ο πρώτος στόχος είναι να ενημερωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες εταιρείες και φορείς, να παρουσιάσουμε το σχέδιο και να δούμε ποιες συνεργασίες μπορούν να προκύψουν.

Και φυσικά η βοήθεια δεν χρειάζεται να είναι αποκλειστικά οικονομική. Μπορεί να αφορά εξοπλισμό, φιλοξενία, μετακινήσεις, επικοινωνία ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να συμβάλει στην καλύτερη οργάνωση και καταγραφή της αποστολής.

Δεν γνωρίζω αν θα καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε το ποσό που έχουμε υπολογίσει. Είναι ένα αρκετά μεγάλο εγχείρημα και το γνωρίζω.

Αλλά θέλω τουλάχιστον να προσπαθήσω να το οργανώσω όπως πραγματικά το έχω φανταστεί.

Και αν τελικά δεν εξασφαλιστεί αυτή η υποστήριξη, υπάρχει και το δεύτερο σχέδιο.

Το σακίδιο στην πλάτη, το Polarsteps και ο δρόμος μπροστά μου.

Όπως ακριβώς στην πρώτη αποστολή.

Γιατί η υποστήριξη θα καθορίσει το μέγεθος της παραγωγής και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσουμε να παρουσιάσουμε αυτή την ιστορία.

Δεν θέλω όμως η απουσία της να είναι ο λόγος που δεν θα προσπαθήσω να πραγματοποιήσω την αποστολή.

-Τι θα ήθελες να ξέρουν οι ποντιακοί σύλλογοι και η ευρύτερη ομογένεια;

Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να γνωρίζουν ποιος είμαι, πριν ξεκινήσω να περπατάω σε τόπους που συνδέονται τόσο βαθιά με την ιστορία τους.

Δεν θέλω να εμφανιστώ ξαφνικά με μια κάμερα και να ανακοινώσω ότι θα διασχίσω τον ιστορικό Πόντο.

Θέλω να γνωρίζουν τον άνθρωπο πίσω από αυτή την προσπάθεια. Από πού ξεκίνησα, τι έχω καταφέρει μέχρι σήμερα και κυρίως γιατί αποφάσισα να πραγματοποιήσω αυτή την αποστολή.

Γνωρίζω ότι πρόκειται για μια ιστορία που πονάει. Μια ιστορία γεμάτη μνήμες, απώλειες, ξεριζωμό, αλλά και ανθρώπους που κατάφεραν να κρατήσουν ζωντανή την ταυτότητα και τις παραδόσεις τους.

Και θέλω να την προσεγγίσω με τον σεβασμό που της αξίζει.

Ένας από τους σημαντικότερους στόχους μου είναι να αναδείξουμε ιστορίες και γεγονότα που ίσως δεν είναι τόσο γνωστά στο ευρύ κοινό.

Για παράδειγμα, υπάρχει η συγκλονιστική ιστορία της εικόνας της Παναγίας Σουμελά.

Πώς διασώθηκε; Γιατί χρειάστηκε να κρυφτεί; Ποιοι άνθρωποι συνέβαλαν στη διάσωσή της; Πώς κατάφερε τελικά να φτάσει στην Ελλάδα και να βρει μια νέα πατρίδα στο Βέρμιο;

Αυτά είναι ερωτήματα που θέλω να ερευνήσω και να παρουσιάσω μέσα από την αποστολή.

Θέλω να γνωρίσουμε την παράδοση που συνοδεύει την εικόνα, αλλά και τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα πίσω από τη διαδρομή της.

Και φυσικά δεν είναι μόνο τα μοναστήρια. Είναι οι πόλεις, τα χωριά, οι εκκλησίες, οι άνθρωποι, οι ιστορίες των οικογενειών και όλα εκείνα τα κομμάτια του πολιτισμού που επιβιώνουν μέχρι σήμερα.

Γι’ αυτό θεωρώ πολύ σημαντική τη συμμετοχή των ποντιακών συλλόγων και της ομογένειας.

Δεν θέλω να παρουσιάσω μόνο όσα γνωρίζω εγώ. Θέλω να μάθω από ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει με αυτές τις ιστορίες, που έχουν ακούσει τις αφηγήσεις των παππούδων τους και που εργάζονται εδώ και χρόνια για να διατηρήσουν αυτή την κληρονομιά.

Αν υπάρχουν ιστορίες, τόποι ή γεγονότα που θεωρούν ότι αξίζει να αναδειχθούν, θα ήθελα πραγματικά να τα γνωρίσω.

Δεν πηγαίνω στον Πόντο για να πω στους Πόντιους την ιστορία τους.

Πηγαίνω για να τη γνωρίσω καλύτερα και να βοηθήσω, με τον δικό μου τρόπο, να ακουστεί σε περισσότερους ανθρώπους.

Αυτό θα ήθελα να γνωρίζουν πριν ξεκινήσω.

-Πού μπορεί κάποιος να σε ακολουθήσει και να επικοινωνήσει μαζί σου;

Η αλήθεια είναι ότι με τα social media δεν είμαι και ιδιαίτερα ενεργός σε όλες τις πλατφόρμες. Όταν ξεκίνησα την προσωπική μου προσπάθεια να αλλάξω τη ζωή μου, είχα διαγράψει τα προσωπικά μου προφίλ από τα κοινωνικά δίκτυα. Εκείνη την περίοδο είχα άλλες προτεραιότητες και ήθελα να συγκεντρωθώ αποκλειστικά σε αυτό που προσπαθούσα να χτίσω.

Σήμερα έχω δημιουργήσει σελίδες για το Bulletproof Metamorphosis στο Facebook και στο Instagram, αλλά το μοναδικό κανάλι στο οποίο διατηρώ μια σχετική συνέπεια είναι το TikTok.

Εκεί βρίσκομαι περισσότερο. Εκεί μιλάω απευθείας στον κόσμο, ανεβάζω τα βίντεό μου, μοιράζομαι τις σκέψεις μου και καταγράφω την προετοιμασία για τους επόμενους στόχους.

Από τον πρώτο μου μαραθώνιο μέχρι την Αποστολή Ιστορικός Πόντος, αλλά και οποιοδήποτε άλλο θέμα αισθάνομαι ότι αξίζει να συζητήσουμε.

Δεν προσπαθώ να παρουσιάσω μια τέλεια εικόνα της καθημερινότητάς μου. Προτιμώ να ανοίγω την κάμερα και να μιλάω όπως ακριβώς θα μιλούσα σε έναν άνθρωπο απέναντί μου.

Οπότε, όποιος θέλει να παρακολουθήσει αυτή την προσπάθεια ή να επικοινωνήσει μαζί μου, μπορεί να με βρει στο TikTok, στο Bulletproof Metamorphosis.

Εκεί θα μαθαίνει και όλες τις εξελίξεις σχετικά με την επόμενη αποστολή.

Κλείσιμο

-Τι θα ήθελες να νιώσει κάποιος που θα διαβάσει αυτή τη συνέντευξη;

Θα ήθελα, πάνω απ’ όλα, να ψάξει λίγο μέσα του και να αναρωτηθεί ποιος είναι πραγματικά και τι θέλει από τη ζωή του.

Δυστυχώς, ζούμε σε μια κοινωνία που πολλές φορές σε καταπίνει χωρίς καν να το καταλάβεις.

Υπάρχουν παντού γύρω μας σειρήνες. Συνήθειες, πειρασμοί, εύκολες απολαύσεις, προσδοκίες άλλων ανθρώπων. Και κάποιες φορές, χωρίς να το αντιληφθείς, αρχίζεις να ζεις μια ζωή που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που πραγματικά είσαι.

Μπορεί να συμβεί κάτι άσχημο. Μπορεί να πάρεις λάθος αποφάσεις, να αποτύχεις, να πέσεις πολύ χαμηλά. Μπορεί κάποια στιγμή να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να μην αναγνωρίζεις πια τον άνθρωπο που βλέπεις.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εκεί τελειώνει η ιστορία σου.

Ούτε ότι πρέπει να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου προσδιορίζοντας τον εαυτό σου από όσα έκανες στο παρελθόν.

Εγώ δεν θέλω κάποιος να διαβάσει τη συνέντευξή μου και να σκεφτεί πόσο σπουδαίο είναι που περπάτησα 2.550 χιλιόμετρα ή που σχεδιάζω την επόμενη αποστολή.

Θα προτιμούσα να σκεφτεί τι θα ήθελε να κάνει ο ίδιος.

Να αναζητήσει έναν δικό του σκοπό. Κάτι που να έχει πραγματική σημασία για εκείνον. Δεν χρειάζεται να είναι μια μεγάλη αθλητική πρόκληση ή κάτι εντυπωσιακό στα μάτια των άλλων.

Αρκεί να είναι κάτι δικό του.

Και αν μπορούσα να ζητήσω από τον άνθρωπο που διαβάζει αυτές τις γραμμές να κάνει μόνο ένα πράγμα, θα ήταν το εξής:

Κλείσε για λίγο τα μάτια σου.

Θυμήσου τον εαυτό σου όταν ήσουν μικρό παιδί.

Τότε που η ζωή ήταν πιο απλή. Πριν αρχίσεις να φοβάσαι την αποτυχία, πριν σε απασχολεί τόσο η γνώμη των άλλων, πριν μάθεις να περιορίζεις τα όνειρά σου με τη φράση «δεν γίνεται».

Θυμήσου τι ονειρευόσουν τότε.

Τι ήθελες να γίνεις. Τι ήθελες να γνωρίσεις. Πού ήθελες να ταξιδέψεις. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να ενθουσιάζεσαι και να ανυπομονείς να μεγαλώσεις.

Και ύστερα άνοιξε τα μάτια σου και κοίταξε τη ζωή που ζεις σήμερα.

Πόσα από εκείνα τα όνειρα εγκατέλειψες επειδή πραγματικά δεν τα ήθελες πια και πόσα επειδή κάποια στιγμή πίστεψες ότι δεν μπορούσες;

Δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με τον χρόνο που έχουμε μπροστά μας.

Και ίσως κάπου εκεί να βρίσκεται η αρχή μιας καινούριας διαδρομής.

Όχι της δικής μου.

Της δικής σου.

– Ένα μήνυμα σε κάποιον που ονειρεύεται κάτι «τρελό» αλλά διστάζει να ξεκινήσει;

Δεν υπάρχει τίποτα τρελό για τον «τρελό» που θα πιστέψει σε κάτι και θα αποφασίσει να το προσπαθήσει.

Πιστεύω ότι πολλά από τα όρια που βάζουμε στον εαυτό μας ξεκινούν από το μυαλό μας. Από αυτά που μας έχουν μάθει, από αυτά που ακούμε γύρω μας και από τον φόβο μήπως αποτύχουμε.

Αν μπορείς να φανταστείς κάτι, έχεις ήδη κάνει το πρώτο βήμα. Από εκεί και πέρα χρειάζεται να πιστέψεις σε αυτό, να το οργανώσεις, να προετοιμαστείς και να δουλέψεις για να του δώσεις μια πραγματική ευκαιρία να συμβεί.

Και πάνω απ’ όλα, μην αφήνεις τα κλισέ της κοινωνίας και τις γνώμες των άλλων να αποφασίζουν για τα όνειρά σου.

Οι άνθρωποι γύρω σου μπορεί να σε αγαπούν, μπορεί να θέλουν το καλό σου, αλλά δεν μπορούν πάντοτε να δουν αυτό που βλέπεις εσύ.

Δεν βρίσκονται μέσα στο μυαλό σου. Δεν γνωρίζουν τι αισθάνεσαι όταν σκέφτεσαι τον σκοπό σου. Δεν μπορούν να καταλάβουν πάντα γιατί κάτι που για εκείνους μοιάζει παράλογο, για σένα έχει τόσο μεγάλη σημασία.

Στον κόσμο των δικών σου ονείρων, εσύ είσαι αυτός που κρατάει το τιμόνι.

Και θα σου πω και κάτι που σκέφτομαι συχνά.

Θα έρθει κάποια στιγμή που θα μεγαλώσουμε. Που ίσως το σώμα μας δεν θα μπορεί πλέον να ακολουθήσει όλα όσα θα θέλαμε να κάνουμε.

Μπορεί η καρδιά μας να θέλει ακόμη να τρέξει, να ταξιδέψει, να ανέβει ένα βουνό, να ξεκινήσει μια μεγάλη περιπέτεια. Αλλά οι δυνάμεις μας να μην είναι πια οι ίδιες.

Και τότε θα κοιτάξουμε πίσω.

Θα θυμηθούμε τις ευκαιρίες που είχαμε, τα όνειρα που κάναμε, τις αποφάσεις που αναβάλαμε.

Και ξέρεις τι θεωρώ από τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να συμβούν σε έναν άνθρωπο;

Να φτάσει σε εκείνη την ηλικία, να κοιτάξει πίσω στη ζωή του και να υπάρχει κάτι που το ήθελε πραγματικά, αλλά δεν τόλμησε ποτέ να το προσπαθήσει.

Να αναρωτιέται:

«Γιατί δεν το έκανα τότε; Γιατί δεν πήρα την απόφαση; Γιατί δεν έδωσα έστω μια ευκαιρία στον εαυτό μου;»

Προσωπικά, προτιμώ να προσπαθήσω και να αποτύχω, παρά να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου αναρωτώμενος τι θα είχε συμβεί αν είχα προσπαθήσει.

Δεν σημαίνει ότι κάθε όνειρο θα πραγματοποιηθεί. Ούτε ότι αρκεί μόνο να πιστεύεις σε κάτι για να το καταφέρεις.

Αλλά υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα σε ένα όνειρο που προσπάθησες να πραγματοποιήσεις και σε ένα όνειρο που εγκατέλειψες πριν καν ξεκινήσεις.

Γι’ αυτό, αν έχεις κάτι μέσα σου που σε κάνει να ξυπνάς το πρωί και να το σκέφτεσαι, μην το αγνοείς.

Πίστεψέ το. Οργάνωσέ το. Προετοιμάσου. Και κάν’ το.

Γιατί κάποια στιγμή ο χρόνος που σήμερα θεωρείς δεδομένο θα έχει περάσει.

Και τότε θέλω να μπορείς να κοιτάξεις πίσω και να πεις:

«Μπορεί να μην κατάφερα όλα όσα ονειρεύτηκα. Αλλά τουλάχιστον τόλμησα να ζήσω προσπαθώντας».

Και συνεχίζουμε……………..

---

Όταν κλείνει μια συνέντευξη σαν αυτή, δεν μένουν στο μυαλό τα χιλιόμετρα, ούτε οι αριθμοί, ούτε καν τα ονόματα των τόπων. Μένει μια απλή σκέψη: κάπου ανάμεσα στον φόβο και στην απόφαση βρίσκεται η αρχή κάθε διαδρομής.

Ο Άκης δεν ζητά να τον θαυμάσουμε. Ζητά να σταθούμε για λίγο απέναντι στον εαυτό μας και να θυμηθούμε τι ονειρευόμασταν πριν μάθουμε να λέμε «δεν γίνεται». Και την ίδια ώρα συνεχίζει να χτίζει τα δικά του όνειρα, ένα βήμα τη φορά: ο πρώτος μαραθώνιος στις 4 Απριλίου από την Πέλλα στη Θεσσαλονίκη, το βιβλίο «Ο αδελφός που γύρισε από την κόλαση», και ο Ιστορικός Πόντος που περιμένει υποστηρικτές, φορείς και ανθρώπους που θα θελήσουν να σταθούν δίπλα του.

Δεν χρειάζεται να είσαι χορηγός για να συμβάλεις. Αρκεί να μάθεις την ιστορία, να τη μοιραστείς και, αν έχεις κάτι να προσφέρεις, μια ιστορία, μια γνώση ή μια ζεστή κουβέντα, να του το πεις. Όποιος θέλει να παρακολουθεί την πορεία του μπορεί να τον βρει στο TikTok, στο Bulletproof Metamorphosis.

Εμείς του ευχόμαστε καλό δρόμο.

Και σε σένα που διάβασες, μια ερώτηση: Ποια είναι η δική σου διαδρομή;