Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε παιδιού που σταματά να βλέπει τη μητέρα του ως έναν «υπερήρωα» που έχει όλες τις απαντήσεις, και αρχίζει να τη βλέπει ως άνθρωπο. Ως μια γυναίκα που είχε όνειρα, φόβους και αμφιβολίες, αλλά επέλεξε να τα βάλει όλα σε δεύτερη μοίρα για να γίνει το θεμέλιο κάποιου άλλου.

Η μητρότητα δεν είναι οι μεγάλες γιορτές και τα ακριβά δώρα. Είναι οι χιλιάδες αόρατες στιγμές που περνούν απαρατήρητες.

Οι θυσίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ

Είναι ο καφές που κρύωσε επειδή κάποιος χρειαζόταν βοήθεια με τα μαθήματα. Είναι το ανήσυχο βλέμμα πάνω από ένα κρεβάτι με πυρετό στις τρεις το πρωί. Είναι η ικανότητα να χαμογελάει όταν η ίδια είναι κουρασμένη, μόνο και μόνο για να μην μεταδώσει την έννοια της στο σπίτι.

Πόσες φορές άφησε πίσω μια δική της επιθυμία για να εκπληρώσει μια δική μας; Πόσες φορές η δική της κούραση «εξαφανίστηκε» μαγικά μόλις την χρειαζόμασταν;

Το λιμάνι της επιστροφής

Μεγαλώνοντας, ο κόσμος γίνεται σκληρός. Οι φιλίες δοκιμάζονται, οι δουλειές πιέζουν, οι αποτυχίες πονάνε. Όμως, υπάρχει πάντα ένα μέρος όπου δεν χρειάζεται να υποδυθείς τίποτα. Στο βλέμμα της μάνας, παραμένεις πάντα εκείνο το πολύτιμο πλάσμα, ανεξάρτητα από τα λάθη ή τις ήττες σου.

Η αγάπη της είναι η μοναδική που δεν ζητάει ανταλλάγματα. Είναι η «αόρατη κλωστή» που μας κρατάει δεμένους με την ασφάλεια, ακόμα κι όταν βρισκόμαστε χιλιόμετρα μακριά.

Ένα “Ευχαριστώ” που άργησε

Και έρχεται κάθε χρόνο η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου για να θυμηθούμε τη γυναίκα που στάθηκε δίπλα μας πριν καν μάθουμε να στεκόμαστε μόνοι μας.

Τη μάνα.
Τον αθόρυβο φύλακα άγγελο της ζωής μας.

Με ένα «έφαγες;», ένα «να προσέχεις», το κλασσικό « ζακέτα να πάρεις» και μια αγκαλιά που πάντα χωρούσε τους φόβους και τις πληγές μας, πέρασε τη ζωή της φροντίζοντας τους άλλους πριν από τον εαυτό της.

Και αναρωτιέμαι… φτάνει άραγε μία μόνο μέρα για μια αγάπη που κρατά 365 μέρες τον χρόνο;

Ίσως όχι.
Ίσως όμως αυτή η μέρα να είναι μια μικρή υπενθύμιση πως, όσο μεγαλώνουμε, κάπου μέσα μας παραμένουμε πάντα παιδιά που ψάχνουν τη φωνή της μάνας τους.

Γιατί η λέξη «μαμά» δεν είναι απλώς μια λέξη.
Είναι το πρώτο μας καταφύγιο. Η ίδια σε όλες τις γλώσσες. Σαν ένας παγκόσμιος κώδικας αγάπης.

Σήμερα, ας μην πούμε απλά «Χρόνια Πολλά».

• Ας πούμε ένα «σε ευχαριστώ» για εκείνες τις φορές που μας πίστεψε όταν εμείς δεν πιστεύαμε στον εαυτό μας.
• Ας ζητήσουμε ένα «συγγνώμη» για τις φορές που η νευρικότητά μας ξέσπασε πάνω της, επειδή ξέραμε πως εκείνη θα μας συγχωρούσε πάντα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η μητέρα δεν είναι απλώς το πρόσωπο που μας έφερε στον κόσμο. Είναι ο άνθρωπος που μας έμαθε πώς να περπατάμε μέσα σε αυτόν με το κεφάλι ψηλά.

«Μαμά, αν η αγάπη είχε όνομα, θα είχε το δικό σου.»