ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – Με ένα ισχυρό μήνυμα ενότητας και συλλογικής ευθύνης πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026 στη Θεσσαλονίκη ο 2ος Αγώνας Δρόμου κατά της οπαδικής βίας, στο πλαίσιο της Πανελλήνια Ημέρα Φιλάθλου.

Από τις πρώτες πρωινές ώρες, το σημείο της δολοφονίας του 19χρονου Άλκη γέμισε κόσμο. Οικογένειες, μαθητές, αθλητές, ηλικιωμένοι και φίλαθλοι διαφορετικών ομάδων βρέθηκαν δίπλα-δίπλα. Άλλοι κρατούσαν λουλούδια, άλλοι κασκόλ διαφορετικών χρωμάτων. Για λίγες ώρες, το ποδόσφαιρο έχασε τη διαχωριστική του γραμμή και έγινε κοινή γλώσσα μνήμης.

Η διαδρομή της μνήμης

Η εκκίνηση δόθηκε μέσα σε σιωπή.
Όχι την αμήχανη σιωπή μιας τυπικής τελετής, αλλά εκείνη τη βαριά σιωπή που επιβάλλει ο σεβασμός.

Οι συμμετέχοντες διένυσαν διαδρομή 5 χιλιομέτρων με κατεύθυνση τη Νέα Παραλία και τερματισμό στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας, χειροκροτήματα από περαστικούς συνόδευαν τους δρομείς, ενώ αρκετοί στάθηκαν για λίγα δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσουν — σαν μια προσωπική υπόσχεση ότι δεν θα ξεχάσουν.

Δεν επρόκειτο για αγώνα ταχύτητας.
Ήταν μια διαδρομή συνείδησης.

Παρά τις δυσκολίες

Η φετινή διοργάνωση έγινε σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα. Η ημερομηνία είχε μετατεθεί λόγω του πρόσφατου θανάτου επτά οπαδών του ΠΑΟΚ, γεγονός που βάρυνε ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα. Παράλληλα, η συνεχής βροχή δεν βοήθησε τις συνθήκες.

Κι όμως, ο κόσμος ήρθε.

Η μαζική συμμετοχή έδειξε ότι η κοινωνία δεν βλέπει πλέον την οπαδική βία ως «παράπλευρη απώλεια» του αθλητισμού. Αντίθετα, δείχνει να αναζητά διέξοδο από μια τοξικότητα που για χρόνια αντιμετωπιζόταν ως φυσιολογική. Οι εικόνες φιλάθλων διαφορετικών ομάδων να περπατούν μαζί δεν είχαν συμβολικό χαρακτήρα — είχαν χαρακτήρα ανάγκης.

Ένας αγώνας που δίνεται χρόνια

Πίσω από τη διοργάνωση βρίσκεται εδώ και χρόνια μια μικρή ομάδα ανθρώπων που επιμένει να κρατά ζωντανό το μήνυμα. Όχι μόνο κάθε Φεβρουάριο, αλλά καθημερινά. Με εκδηλώσεις, παρεμβάσεις σε σχολεία και δράσεις ενημέρωσης προσπαθούν να αλλάξουν την κουλτούρα πριν γεννηθεί η επόμενη γενιά οπαδών.

Ο αγώνας τους είναι επίμονος και συχνά άνισος.
Γιατί η βία δεν γεννιέται μόνο στα γήπεδα· γεννιέται στην ανοχή.

Πολλοί συμμετέχοντες στάθηκαν σε αυτό: δεν ευθύνονται μόνο όσοι την τροφοδοτούν, αλλά και όσοι δεν προσπαθούν ουσιαστικά να την αποτρέψουν. Στο ίδιο πλαίσιο τίθεται και η ευθύνη των μεγάλων συλλόγων, όταν επιλέγουν τη σιωπή αντί της σύγκρουσης με το φαινόμενο.

Δεν είναι λίγοι όσοι θυμούνται πως όταν επιχειρήθηκε πιο συγκροτημένη παρέμβαση, το ποδόσφαιρο αντέδρασε αμυντικά. Συχνά γίνεται αναφορά στον Ντέμης Νικολαΐδης ως μια περίπτωση που προσπάθησε να αλλάξει πρακτικές και κουλτούρα, αλλά αντιμετωπίστηκε από μέρος του χώρου ως «ανεπιθύμητος».

Το μήνυμα απλώθηκε σε όλη τη χώρα

Η δράση δεν περιορίστηκε μόνο στη Θεσσαλονίκη.
Δήμοι όπως της Λαμία και της Δράμα, καθώς και πολλά σωματεία, λειτούργησαν εθελοντικά ως «δορυφόροι» και πολλαπλασιαστές του μηνύματος.

Η ελπίδα των διοργανωτών είναι του χρόνου να είναι πολλαπλάσιες οι συμμετοχές — όχι για να ανταλλάξουμε συγχαρητήρια, αλλά για να σηκωθεί μια κοινή, δυνατή γροθιά απέναντι στην οπαδική βία.

Περισσότερο από ένας αγώνας

Ο αγώνας δεν είχε νικητές και ηττημένους.
Κανείς δεν ρώτησε χρόνο τερματισμού.
Κανείς δεν πανηγύρισε επίδοση.

Αντίθετα, πολλοί σταμάτησαν στον τερματισμό, αγκαλιάστηκαν ή άφησαν ένα λουλούδι. Γιατί το ζητούμενο δεν ήταν η άθληση αλλά η υπόσχεση.

Ότι δεν θα υπάρξει άλλος Άλκης.
Ότι δεν θα υπάρξει άλλη μητέρα που θα περιμένει ένα παιδί που δεν θα γυρίσει.

Η πόλη περπάτησε μαζί — και αυτό από μόνο του ήταν είδηση.

Γιατί η αλλαγή κουλτούρας δεν ξεκινά από αποφάσεις ή νόμους.
Ξεκινά όταν μια κοινωνία αποφασίζει να μην συνηθίσει άλλο το αδιανόητο.

Με βήματα.
Με παρουσία.
Με μνήμη.