
Ασήμι 2026: Η μεγάλη μάχη της Σαγκάης!! Τα ακριβά «παιχνίδια» αυτών που βάζουν το χρήμα πάνω από την ηθική!
7 Φεβρουαρίου, 202645 Χρόνια Θύρα 7: Η τραγωδία που πάγωσε τον χρόνο – Μια αιώνια μνήμη

απο την χθεσινή επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα της Θύρας 7
«Η Θύρα 7 αποτελεί την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, καθώς υπάρχουν κάποιες στιγμές στην ιστορία ενός συλλόγου που ο πόνος ξεπερνά τα όρια των γηπέδων…»
. Για τον Ολυμπιακό και τον ελληνικό αθλητισμό, η 8η Φεβρουαρίου 1981 είναι η πιο μαύρη σελίδα. Σήμερα, 8 Φεβρουαρίου 2026, συμπληρώνονται 45 χρόνια από εκείνο το εφιαλτικό απόγευμα, και η θλίψη παραμένει το ίδιο ζωντανή, σαν μια πληγή που αρνείται να κλείσει.
Το χρονικό: Από τον θρίαμβο στην καταστροφή
Όλα ξεκίνησαν με μια γιορτή. Το παιχνίδι κόντρα στην ΑΕΚ στο παλαιό στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» ήταν μια παράσταση θριάμβου. Το τελικό 6-0 είχε φέρει τους χιλιάδες οπαδούς σε κατάσταση απόλυτης έκστασης. Καθώς το ματς πλησίαζε στο τέλος του, εκατοντάδες υποστηρικτές έτρεξαν προς τη Θύρα 7, θέλοντας να φτάσουν στην κεντρική είσοδο για να αποθεώσουν τους παίκτες τους.

Όμως, η μοίρα είχε στήσει μια φρικτή παγίδα. Οι πόρτες που δεν άνοιξαν ποτέ πλήρως, το μοιραίο γλίστρημα ενός φιλάθλου στα σκαλοπάτια και το ανθρώπινο κύμα που ακολουθούσε με ορμή, μετέτρεψαν την έξοδο σε μια θανάσιμη παγίδα. 21 ψυχές άφησαν την τελευταία τους πνοή εκεί, ανάμεσα στα τσιμέντα και τα σίδερα.
Το «σήμερα»: Ένας φόρος τιμής που δεν σβήνει

Το μεσημέρι του Σαββάτου, 7 Φεβρουαρίου 2026, το κλίμα στο μνημείο της Θύρας 7 ήταν βαρύ. Ο φετινός επέτειος των 45 ετών συγκέντρωσε σύσσωμη την οικογένεια του Ολυμπιακού. Διοίκηση, αθλητές από όλα τα τμήματα και πλήθος κόσμου στάθηκαν σιωπηλοί μπροστά στις φωτογραφίες των 21 θυμάτων, αφήνοντας ένα λευκό λουλούδι.
Η μνήμη είναι το μοναδικό μας όπλο ενάντια στη λήθη. Οι μαρτυρίες των επιζώντων, που ακόμα και δεκαετίες μετά λυγίζουν θυμούμενοι τις στιγμές, αποτελούν μια διαρκή υπενθύμιση: ο αθλητισμός είναι ζωή και καμία ζωή δεν πρέπει να χάνεται στις κερκίδες.
Οι 21 άγγελοι: Ποτέ δεν ξεχνάμε

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν απλοί αριθμοί. Ήταν παιδιά, φοιτητές, οικογενειάρχες. Από τον 14χρονο Παναγιώτη Τουμανίδη μέχρι τον 41χρονο Δημήτριο Αδαμόπουλο, το νήμα της ζωής τους κόπηκε βίαια για μια φανέλα, για μια ιδέα.
Η λίστα των θυμάτων της Θύρας 7:
| Όνομα | Ηλικία |
|---|---|
| Παναγιώτης Τουμανίδης | 14 ετών |
| Κώστας Σκλαβούνης | 16 ετών |
| Ηλίας Παναγούλης | 17 ετών |
| Γεράσιμος Αμίτσης | 18 ετών |
| Γιάννης Κανελλόπουλος | 18 ετών |
| Σπύρος Λεωνιδάκης | 18 ετών |
| Γιάννης Σπηλιόπουλος | 19 ετών |
| Νίκος Φίλος | 19 ετών |
| Γιάννης Διαλυνάς | 20 ετών |
| Βασίλης Μάχας | 20 ετών |
| Ευστράτιος Λούπος | 20 ετών |
| Μιχάλης Κωστόπουλος | 21 ετών |
| Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου | 23 ετών |
| Σπύρος Ανδριώτης | 24 ετών |
| Κώστας Καρανικόλας | 26 ετών |
| Μιχάλης Μάρκου | 27 ετών |
| Κώστας Μπίλας | 28 ετών |
| Αναστάσιος Πιτσόλης | 30 ετών |
| Αντώνης Κουρουπάκης | 34 ετών |
| Χρήστος Χατζηγεωργίου | 34 ετών |
| Δημήτριος Αδαμόπουλος | 41 ετών |
Μια υπόσχεση για το μέλλον
Σαράντα πέντε χρόνια μετά, το σύνθημα «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε» δεν είναι ένα απλό οπαδικό σύνθημα. Είναι μια βαθιά δέσμευση. Η Θύρα 7 είναι πλέον ένας ιερός τόπος. Η θυσία αυτών των ανθρώπων άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα.
Όσο η ιαχή τους αντηχεί στο νέο Καραϊσκάκη, αυτοί οι 21 θα παραμένουν αθάνατοι. Γιατί ένας σύλλογος που τιμά τα θύματά του, είναι ένας σύλλογος που έχει ψυχή και μέλλον.
Ποτέ δεν ξεχνάμε. 8.2.1981.
«Και ενώ η θυσία των 21 θα έπρεπε να αποτελεί το απόλυτο μάθημα για την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής, η σημερινή πραγματικότητα μας προσγειώνει ανώμαλα. Η βία στα γήπεδα έχει πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο, μετατρέποντας τους αθλητικούς χώρους σε πεδία μάχης τυφλού μίσους. Είναι οδυνηρό να βλέπουμε πως, παρά τα δάκρυα που χύθηκαν και το αίμα που πότισε τα τσιμέντα, κάποιοι αρνούνται πεισματικά να βάλουν το μυαλό τους να δουλέψει, προτιμώντας τον φανατισμό και την εχθρότητα από τη λογική και τον σεβασμό. Αν θέλουμε πραγματικά να τιμάμε τη μνήμη εκείνων που χάθηκαν τόσο άδικα, οφείλουμε να καταλάβουμε ότι κανένα χρώμα και καμία ομάδα δεν αξίζει περισσότερο από μια ανάσα. Η ιστορία της Θύρας 7 δεν γράφτηκε για να επαναλαμβάνεται με νέες τραγωδίες, αλλά για να μας θυμίζει καθημερινά πως το γήπεδο πρέπει να είναι γιορτή, όχι ένας χώρος όπου ο παραλογισμός νικά την ανθρωπιά.»
link για την τραγωδια της Θύρας 7:
https://www.youtube.com/watch?v=_zx0yFnpZEo: 45 Χρόνια Θύρα 7: Η τραγωδία που πάγωσε τον χρόνο – Μια αιώνια μνήμη https://www.youtube.com/watch?v=ITRrOkNbKcc: 45 Χρόνια Θύρα 7: Η τραγωδία που πάγωσε τον χρόνο – Μια αιώνια μνήμη https://www.youtube.com/watch?v=_kZ1ZMSlLZY: 45 Χρόνια Θύρα 7: Η τραγωδία που πάγωσε τον χρόνο – Μια αιώνια μνήμη
