Η αποφράδα μέρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο που όταν την θυμάσαι, ανεβαίνει ένας κόμπος στον λαιμό!!

Η 8η Φεβρουαρίου είναι μια ημέρα που βαραίνει τις καρδιές όλων των φίλων του Ολυμπιακού και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μια μέρα πένθους, μια μέρα που η χαρά μετατράπηκε σε ανείπωτη τραγωδία. Ήταν το 1981, όταν η Θύρα 7 βάφτηκε με δάκρυα και αίμα.

Ήταν ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο απόγευμα στο Στάδιο Καραϊσκάκη, ένα γήπεδο που είχε γίνει δεύτερο σπίτι για χιλιάδες ψυχές. Ο Ολυμπιακός, με παίκτες-θρύλους όπως οι Σαργκάνης, Γαλάκος, Αναστόπουλος και Νικολούδης, συνέτριψε την ΑΕΚ με 6-0. Οι πανηγυρισμοί είχαν αγγίξει τα ουράνια, οι φωνές των φιλάθλων ενώθηκαν σε έναν ύμνο θριάμβου.

Μα η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Οι πιο παθιασμένοι φίλαθλοι, αυτοί της Θύρας 7, θέλησαν να φτάσουν στη Θύρα 1 για να αποθεώσουν τους ήρωές τους. Μέσα στον ενθουσιασμό, ένας φίλαθλος γλίστρησε σε ένα μαξιλαράκι και έπεσε. Οι επόμενοι δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν. Τα σώματα άρχισαν να σωριάζονται το ένα πάνω στο άλλο. Η έξοδος, που για κάποιους ήταν κλειστή και για άλλους μισάνοιχτη, δεν επέτρεψε τη διαφυγή. Ο χρόνος σταμάτησε. Οι κραυγές μετατράπηκαν σε αναφιλητά.

«Έπεσα στα σκαλοπάτια και πριν καταλάβω τι συνέβη, ένιωσα δεκάδες σώματα να με πλακώνουν» θυμάται ένας επιζών. Οι στιγμές ήταν εφιαλτικές.

Λίγα λεπτά πριν τις 5, η χαρά μεταμορφώθηκε σε θρήνο. Κάποιοι αστυνομικοί κατάφεραν να αποσπάσουν ένα τουρνικέ, δημιουργώντας δίοδο για λίγους τυχερούς. Αλλά για 21 ψυχές, ήταν ήδη αργά.

Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο Τζάνειο, ενώ οι συγγενείς έτρεχαν πανικόβλητοι, αναζητώντας τους αγαπημένους τους. Οι δρόμοι του Πειραιά γέμισαν από λυγμούς και αγωνία. Το πένθος σκέπασε όλη τη χώρα, η τηλεόραση σταμάτησε τα προγράμματά της, και ολόκληρη η Ελλάδα δάκρυσε για αυτά τα παιδιά που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι.

Ανείπωτος πόνος, αλλά και οργή. Παρά το βαρύ τίμημα, κανείς δεν λογοδότησε. Οι πέντε φύλακες που είχαν αρχικά καταδικαστεί, αθωώθηκαν το 1986. Μια αίσθηση αδικίας, που ακόμα στοιχειώνει όσους θυμούνται.

Και όμως, αυτή δεν ήταν η πρώτη προειδοποίηση. Το ίδιο γήπεδο είχε γίνει μάρτυρας κι άλλων ατυχημάτων. Αλλά κανείς δεν άκουσε, μέχρι που ήταν πολύ αργά.

Κάθε χρόνο, η οικογένεια του Ολυμπιακού δεν ξεχνά. Οι παίκτες, οι προπονητές, οι φίλαθλοι στέκονται με σκυμμένα κεφάλια και βουρκωμένα μάτια, αποτίοντας φόρο τιμής σε εκείνες τις 21 ψυχές.

«Ήμουν μόλις 13 ετών» θυμάται ένας φίλαθλος. «Το άκουσα στο ραδιόφωνο, το είδα στην τηλεόραση, αλλά κανείς μας δεν μπορούσε να το κατανοήσει. Ήταν μια πληγή που δεν θα έκλεινε ποτέ.»

Τα 21 θύματα της Θύρας 7:

1. Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών)
2. Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών)
3. Ηλίας Παναγούλης (17 ετών)
4. Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών)
5. Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών)
6. Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών)
7. Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών)
8. Νίκος Φίλος (19 ετών)
9. Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών)
10. Βασίλης Μάχας (20 ετών)
11. Ευστράτιος Πούπος (20 ετών)
12. Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών)
13. Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών)
14. Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών)
15. Κώστας Καρανικόλας (26 ετών)
16. Μιχάλης Μάρκου (27 ετών)
17. Κώστας Μπίλας (28 ετών)
18. Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών)
19. Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών)
20. Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών)
21. Δημήτριος Αδαμόπουλος (40 ετών)

Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ. Αιώνια η μνήμη σας.

Το παρακάτω βίντεο, μια παραγωγή της novasports λέει πράγματα και αλήθειες που ποτέ δεν ειπώθηκαν που εάν  είχαν ειπωθεί ίσως να μην είχαμε θρηνήσει για αυτά τα παιδιά.

Αξίζει να το δείτε!!